شاید عشق را بتوان به ساده ترین شکل آن، نوع خاصی از علاقه تعریف کرد. طرف دوم این علاقه ظاهرا هر چیزی میتواند باشد و همین امر باعث پیچیدگی مفهومی و کثرت کاربردی واژه عشق شده. اما بررسی عشق میان دو انسان از آنجا که سرنوشت زندگی آنها را رقم میزند دارای اهمیت فراوان است. اغلب کسانی که عاشق میشوند توضیحی برای حالت خود یا علت عشقشان ندارند، فقط نیاز و علاقه شدید نسبت به معشوق خود حس میکنند. تصمیم گیری در این شرایط میتواند اشتباه بوده و مشکل ساز شود. پس مهم است بدانیم عشق واقعا چیست.

کشش بین دو جنس مخالف در حیوانات بطوری غریزی وجود دارد. این کشش اغلب در فصل جفتگیری نمود پیدا کرده و به رابطه جنسی ختم میشود. در فصل جفت گیری هورمون هایی در جنس ماده ترشح میشود که از نظر رفتاری تغییراتی برای پذیرفتن جنس نر در وی ایجاد میکند. چنین رفتاری متضمن بقاست و وجودش در نهاد ( و معماری ژنتیکی) حیوانات از نظر تکاملی کاملا توجیه پذیر است. در مورد انسان موضوع به همین سادگی نیست اما کلیت مشترک است. نقش هورمون ها در شکل گیری و تداوم روابط عشقی امروزه به اثبات رسیده. همچنین عشق را میتوان از نظر "زیست شناسی تکاملی" مورد بررسی قرار داد و دریافت که چرا انتخاب طبیعی این فرایند را در ژن انسان نهادینه کرده است.

بنابراین خوب است بدانیم که :

 عشق فرایندیست طبیعی. از عاشق شدن بیمی نداشته باشیم و آنرا در خود نکشیم.

علت علاقه مفرط نسبت به معشوق و بی تابی برای وصال تا حد بسیار زیاد مربوط به هورمون هاییست که در بدن ترشح میشود.

عاشق شدن غریزیست اما عاشق ماندن اکتسابی است. پس باید هنر عشق ورزیدن را آموخت.

عشق علاوه بر مسائل "بیولوژیکی" دارای بُعد "روانشناسی" است که بررسی آن از این دیدگاه بسیار حائز اهمیت و سرنوشت ساز میباشد.

اما با تمام این تفاسیر، عشق حسیست قوی و شیرین.

توصیه میکنم حتما چند مقالات مفید و جالب مرتبط با این موضوع را که در بخش "ادامه مطلب" آورده ام بخوانید.