دولت آمریکا نیز تخصیص 75 میلیون دلار برای "حمایت و پیشبرد دموکراسی در ایران" را تصویب کرد.

ملت ایران هم سماق بمکنند، خاصیت دارد.

دیروز گوینده رادیو می گفت : "انقلاب اسلامی سال ۵۷، نعوظی بود در تاریخ ایران ! "

بیست و هشت سال از این نعوظ می گذرد و کماکان انقلاب راست و استوار است. به این امید که هر چه زود تر ارگاسم شود و از ملت بکشد بیرون. آمین ... !

یک نمونه از قوانین فوق الذکر :
دیه قتل یک زن [×] از دیه بیضه چپ یک مرد [×] کمتر است !

 موارد بیشتر در ادامه مطلب

به نظر می رسد این عدم تطابق سرعت میان حالات اندیشه و پیشرفت های تکنیکی، بشر را به سوی جهانی ترحم انگیز می کشاند. جهانی که مملو از محصولات فنآوری مدرن است و انسان هایی که با طبیعت کند خود در آن میان سرگردانند. امروزه سطح کلی دانش بشری، هزاران برابر میانگین سطح دانش هر انسان است. بنابراین تک تک ما به ناچار زیر سلطه این دانش کلی خواهیم رفت، گریزی از آن نیست. مانند پرنده مهاجری که از طبیعت خویش به دور افتاده و در میان دستگاه های مدرن یک پژوهشکده خود را به در و دیوار می کوبد. با دقت در تاریخ بشری می توانیم چنین زوالی را به عینه مشاهده کنیم. از زمان رواج فلسفه و حکمت مدت ها می گذرد، پس از آن دوران علما و دانشمندان بود  و سپس وارد عصر ارتباطات شدیم که علم را به اطلاعات نازل نمود. و این همان کاهش خرد و تیزبینی است که راسل از آن حرف می زند.

- « ... غم دل با تو گویم ، غار
بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟ »
صدا نالنده پاسخ داد :
                       « ... آری نیست ؟ »

دانی که چنگ و عود چه تقریر میکنند

پنهان خورید باده که تعزیر میکنند

« پنهان خورید باده که تکفیر می کنند »

ناموس عشق و رونق عشاق میبرند

عیب جوان و سرزنش پیر میکنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز

باطل در این خیال که اکسیر میکنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

مشکل حکایتیست که تقریر میکنند

ما از برون در شده مغرور صد فریب

تا خود درون پرده چه تدبیر میکنند

تشویش وقت پیر مغان میدهند باز

این سالکان نگر که چه با پیر میکنند

صد ملک دل به نیم نظر میتوان خرید

خوبان در این معامله تقصیر میکنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

قومی دگر حواله به تقدیر میکنند

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر

کاین کارخانهایست که تغییر میکنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر میکنند

من که از آتش دل چون خم می در جوشم

مهر بر لب زده خون میخورم و خاموشم

قصد جان است طمع در لب جانان کردن

تو مرا بین که در این کار به جان میکوشم

من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم

هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش

این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

من چرا ملک جهان را به جویی نفروشم

« نا خلف باشم  اگر من به جویی نفروشم »

خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست

پردهای بر سر صد عیب نهان میپوشم

من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم

چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

مصرع های قرمز رنگ را من در نسخ قدیمی تر خوانده ام. قضاوتش با شما ...

مطالبی در مورد آتئیسم یا مکتب بی خدایی را در اینجا بخوانید.

در مورد مکانیزم و فرایند خواب در سال های اخیر اطلاعات خوبی بدست آمده است. ما می دانیم خوابیدن یک فرایند طبیعی است که در آن سطح هوشیاری و میزان پاسخ گویی به حواس پایین می آید. پستانداران، پرندگان، خزندگان، ماهی ها و حتی حشرات می خوابند. ما می توانیم با محرک هایی چون کافئین بیدار بمانیم یا حتی یک مگس را بیدار نگه داریم!

هدف این نوشته شرح مکانیزم خواب نیست، مقالات علمی بسیاری در اینباره وجود دارد که نشان می دهد خواب به درستی چیست. اما بطور خلاصه می توان بیان داشت خواب دیدن، سیر و سلوک روح نیست بلکه فعالیت مغزی در هنگام خواب است، که در آن اندوخته های ذهنی فرد از قبیل تجربیات و احساسات در قالب خاطرات یا آموخته ها در حافظه بلند مدت ذخیره می گردد و بخشی از آن که بی ارزش است فراموش می شود. مثلا افراد نابینا خواب های صرفا صوتی و افراد نا شنوا خواب های تصویری می بینند. در صورتی که اگر خواب دیدن را پرواز روح تصور کنیم باید بپذیریم که روح این افراد نیز چشم یا گوش ندارد !

حیات در حال حاضر بسیار متنوع بوده و به میلیاردها صورت منتشر شده است. از موجودی مثل ویروس که هنوز نمی دانیم آن را جاندار بنامیم یا بی جان گرفته تا تک سلولی هایی مانند پلانگتون  و پر سلولی های ابتدایی مثل شقایق دریایی، و پر سلولی های پیشرفته  مثل عروس دریایی و جانوران پیشرفته تر مثل موریانه و جانوران هوشمند مانند انسان.

همه ارگانیسم‌های زنده از واحد بنیادینی به نام سلول تشکیل شده اند. در واقع یک موجود زنده قطعا از یک یا چند سلول تشکیل شده است. همه سلول ها از سلول های پیشین ساخته می شوند و هر سلول حاوی اطلاعات وراثتی لازم برای سازماندهی کارکرد سلول و انتقال اطلاعات به نسل بعدی سلول ها می باشد. خود سلول از توده کوچک پروتوپلاسمی ساخته شده و شامل سیتوپلاسم و هسته می‌باشد. سیتوپلاسم و هسته را نیز به ده ها واحد کوچکتر تقسیم کرده اند که هر کدام از پلیمرهای مختلفی ساخته شده اند. مثلا پروتئین ها، که خود از اسید های آمینه ساخته می شوند. اما هر چه به سوی تجزیه بیشتر موجودات زنده حرکت کنیم در نهایت به ترکیب های ساده ی زیستی یا زیستی – شیمیایی مانند همین اسید های آمینه می رسیم. این ترکیبات قالبا از چند عنصر معدود تشکیل شده اند از جمله هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن، گوگرد، فسفر و بعضی عناصر دیگر، مانند برخی فلزها. مثلا اسید آمینه  می تواند ترکیبی از کربن، هیدروژن و همچنین الکل، آمین، کربوکسیل و نیز گوگرد باشد. در حالی که اسید آمینه الفبای تشکیل پروتئین است و پروتئین بخشی از ساختار سلول و سلول واحد ساختمانی موجود زنده ای مانند انسان.

من در اینجا قصد ندارم نحوه پیدایش حیات و تکامل آن از نخستین سلول تا انسان را بررسی کنیم. تنها به این دیدگاه بسنده می کنم که ترکیب های شمیایی خاص با پیوندها و تعاملات پیچیده، ساختاری را بنا می کنند که ما آن را سلول می نامیم و سلول ها نیز در کنار هم انواع موجودات زنده را می سازند. پس مفهوم حیات را می توان شکل خاص و پیچیده ای از طبیعت دانست. اکنون با این دیدگاه می توان ساده تر به موضوع مرگ پرداخت.

ما یک موجود تک سلولی را تا زمانی که تغذیه، رشد و تولید مثل کند زنده و دارای حیات می دانیم. نمی دانم معتقدان به روح آیا برای این موجود زنده نیز قائل به روح هستند یا خیر. و یا هنگام تقسیم شدن این سلول به دو، چهار، هشت، شانزده و ... سلول جدید این تقسیم ارواح را چگونه تفسیر خواهند کرد. اگر این سلول فعالیت هایی که ما را مجاب می کند او زنده است انجام ندهد، دیگر حیاتی برایش قائل نخواهیم بود. بطور مثال، سلول را در محیطی قرار دهیم که نتواند تغذیه کند یا فضایی برای رشد و تولید مثل نداشته باشد. در این صورت سامانه زنده ی ما که از موادی مانند پروتئین و اسید امینه و در نهایت عناصری مانند کربن، هیدروژن، گوگرد و از این دست تشکیل شده است دچار مشکلی می شود که دیگر قادر به انجام فعالیت های حیاتی نخواهد بود. به این حالت مرگ گفته می شود و برای همه موجودات زنده نیز قابل بسط به نظر می رسد. در سطح بالاتر مثلا هنگامی که ساقه گیاهی را می شکند، بخشی از سلول ها ارتباط خود را از دست می دهند و در نتیجه چرخه جذب انرژی متوقف شده و گیاه دیگر قادر به تغذیه، رشد و تولید مثل نخواهد بود. انسان هم از این قائده مستثنی نیست. بر خلاف تصور سنتی که مرگ جدا شدن روح از بدن است و هر لحظه که روح از بدن خارج شود فرد خواهد مرد هیچ کس به یک باره و بدون بر هم خورد فعالیت های حیاتی بدنش نمی میرد.

برای اطلاعات بیشتر:
- پیدایش جهان
- جستار فرگشت

عمق هراسناک آلودگی، جان مرا نیز به عفونت می کشانید. گوشه ای شاید در تاریکی، بیرحمانه انتظارم را می کشید. و قامت من آهسته آهسته خمیده می شد و قدم هایم سنگیم. کور سوی نوری به ناگاه از دور نمایان گشت. کم سو تر از آن بود که امیدی در دل افروزد اما، دستانی نامرئی شاید مرا به سویش کشانید. آهسته گذشتم از کنار همه ی دردکشان تا به دروازه شهر رسیدم. کوره راهی باریک و فرسوده رو به جنگلی تیره آنسوی دروازه کشیده شده بود. پشت جنگل انبوه، کوهستانی بلند با قله های برف گرفته. آنسوی کوه ها، آسمان آبی؛ بی گمان آن سوی کوه ها جنگلی سبز آرمیده، نه چنین تیره و خشک. و به همسایگیش شهری باید، آباد. نه چنین ویرانه؛ مرد نیمه جانی بر راه با ته مانده توانش، بدن خونین خود را از جنگل به سوی شهر بر زمین می کشید. مشعلی بر دست داشت کم توانتر از خود. پیشتر رفتم، و مجاورش بر زمین نشستم. پاهای به خار نشسته اش غرق خون بود و رمقی در بدن نداشت، چهره اش سراسر خراش. سر فراز آورد و چندی چنان عمیق به من نگریست که لحظه ای نور نگاهش تا عمق جانم را روشن نمود. پس دست دراز کرد و مشعل را به من نزدیک کرد. اما پیش از آنکه حرفی بزند جان سپرد. من بر آستان راهی پر گزند، مردی جان سپرده بر راه و مشعلی رو به خاموشی بر زمین. پشت سر، سراسر تیره روزی. از کجا می آمد این مسافر خسته ؟ شاید از آن سوی کوه های بلند. از آنجا که آسمانش آبیست و جنگلی سبز و شهری آباد دارد. چرا آن آرامش را به رنج دردناک این سفر فروخته ؟ این راهِ رفتن است، نه آمدن. و آن نگاه، پیش از خاموش شدن؟ و آن مشعل، پیش از فرو افتادن ؟ نگاهم به سوی مشعل روان شد. هنوز روشن بود و می سوخت. شعله اش گویی آهسته به جانم سرایت می کرد و تردید را هر لحظه بیشتر می سوزانید. در میان شعله ها، دردمندی از شهر ویران را دیدم که برخاست و از دروازه گذشت و از جنگ و کوه و به آسمان آبی رسید. اما دردش پشت کوه و جنگل و دروازه شهر او را صدا می زد. پس مشعلی به دست گرفت و سوی دردش روان شد، تا به آتش کشاندش. از کوه های برفگیر فرو شد و از جنگل تاریک گذشت. افسوس، بر آستان دروازه شهر اما جان سپرد. شعله اش هنوز می سوخت و نفیر دردش شنیده می شد. درد مسافر، درد مردم شهر و دردی آشنا از جنس خود من.

نا تمام ...

(انقدر سیاه بود که خودم توش موندم ... )