مورد دوم تعيين ساختار اجتماعي مناسب است. در برخي از تحليل هاي اجتماعي "جامعه ي طبقاتي" بار معنايي بسيار منفي دارد. گويا براي از بين بردن طبقات اجتماعي و رسيدن به يک جامعه ي يکدست و "برابر" همواره مبارزاتي نيز صورت گرفته. اما مگر ميشود جامعه اي طبقاتي نباشد ؟ با وجود توانايي ها، استعداد ها و ميزان بهره بري از فرصت ها، اقشار مختلف جايگاه هاي متفاوتي را در جامعه به خود اختصاص ميدهند و از اين ماجرا گريزي متصور نيست. بنابراين درک مفهوم جامعه اي که طبقاتي نباشد براي من دشوار است. ضمن اينکه به نظر ميرسد طبقاتي بودن جامعه و اختصاص دادن مسئوليت، وظيفه و به دنبال آن قدرت و مزاياي متناسب به هر طبقه در جهت تعالي و پيشرفت جامعه راهيست به سوي زندگي بهتر تک تک اعضاي آن اجتماع. اما همين نگرش موجب اعتراض ها و اتهام زني هاي بجا و نا بجاي طبقات مختلف مي گردد. هر طبقه فکر ميکند از سوي طبقه ي بالاتر استثمار ميشود و خواستار حقوق و مزاياي برابر براي همه طبقات است. اين نيز براي من مشکل ساز شده است.

------------------------------

پی نوشت : این مطلب را در واقع در جمعی آشنا که پیشتر از آن جمع بسیار  آموخته ام برای کسب راهنمایی نوشته ام که رو نوشتت را اینجا نیز می گذارم با چشم یاری از شما عزیزان

پژوهش هایی را در این رابطه انجام میدهم به اختصار :

هنوز گاهی این غریزه های سرکوب شده توسط جامعه و فرهنگ و اخلاق در درونم از پس زنجیرهای هزاران ساله ی خویش نعره می کشند. شاید این دیوانگیست اما گاهی همنوا با درونی ترین احساسم دوست دارم گوشت را وحشانه به دندان بکشم بی آنکه کارد و چنگالی در کار باشد. دوست دارم با شاخه ی تیز شده ی درخت، ماهی صید کنم. دوست دارم صورتم را به صورت کشیده ی اسب نزدیک کنم و قلب تپنده ی طبیعت را در عمق چشمان درشتش ببینم  و فریاد کشم : هان، مرا به یاد داری؟ بشر را؟

کافه نادری،                     کافه نادری،
نوشته رضا قیصریه                شاهکار بینش پژوه  
انتشارات ققنوس                      ۱۳۸۵       

اولین تجربه ی نقاشی ِ من پیش از اتمام میخکوب شد.

از سوی مهتاب به تاثیرگذارترین ها دعوت شدم و من نیز بنا به رسم از خوابگرد گرامی دعوت میکنم در صورت تمایل از تاثیرگذارترین هایش بنویسد.

اگر فمینیسم [Feminism] را - آنگونه که در لغتنامه ها آمده - عقیده به برابری حقوق زن و مرد، و مبارزه برای تحقق این برابری در نظر گیریم، من از همین ابتدا سراسر با آن مخالفم. بر این باورم که حقوق اجتماعی یک انسان باید بر اساس جایگاه و نقش وی در جامعه تعریف شود، همانگونه که در یک سازمان جایگاه فرد بر اساس توانایی ها و استعدادهایش تعیین می شود و بر اساس همین جایگاه از حقوق و مزایای متناسب بهره مند میگردد. برابری و تساوی در جامعه همان تخت پرُکروستس است که مانعی جدی برای شکوفایی استعدادها و خود موجب گسترش بی عدالتی می باشد. مثلا یک زن خیابانی و خانم عبادی در قانون حقوقی یکسان دارند. یا یک مرد معتاد در برابر پروفسور لطفی زاده که 23 دکترای افتخاری گوشه ای از اعتبار اوست. این در حالیست که در یک تفکر آرمانی من معتقدم همانگونه که در هیچ سامانه ای برای نمونه های ذکر شده بالا جایگاه، اعتبار و حقوق "برابر و مساوی" در نظر گرفته نمی شود، در جامعه و قانون نیز نباید چنین باشد. اما در عمل استقرار چنین نظام ارزشگذاری و تعیین حقوق و قوانین بر اساس آن نشدنی به نظر می رسد و با آن همانقدر فاصله داریم که با به حقیقت پیوستن یک آرمانشهر. پس اگر بپذیریم که حقوق اجتماعی را به دلیل مشکلات اجرایی نمی توان بر اساس معیارهای راستین – مثلا سواد، جایگاه و ارزش اجتماعی – مشخص نمود، باید ببینیم آیا جنسیت میتواند معیار خوبی باشد یا خیر؟ از نظر من هرگز چنین نیست اما بیایید نگاهی به جایگاه زنان از بلندای زمان داشته باشیم. در حال حاضر، در همین زمانه ی خودمان، بیش از 27 میلیون زن در سراسر جهان به خودفروشی و مشاغل مرتبط مشغولند. تجارت سکس پس از نفت و مواد مخدر پرسودترین تجارت جهان است. یعنی با نهایت تاسف زن مانند کالا خرید و فروش می شود و میدانیم هرچه در تاریخ به عقب برگردیم این وضعیت وخیم تر بوده و در عین حال آینده نیز از گذشته تاریکتر است. گذشته از این، بطور کلی زنان به علل مشخص که بخشی جدایی ناپذیر از ذات زنانگیست تقریبا در بیشتر زمینه ها فراتر از مردان نرفته اند. (امیدوارم اگر در اشتباهم دوستان من را روشن کنند.) ولی فراموش نمی کنیم که زنان موجوداتی فوق العاده ای هستند که توانایی های منحصر به فردی دارند و از نظر شأن انسانی اگر از مردها برتر نباشند چیزی کم ندارند. تمامی ظلم هایی که به آنها شده را از یاد نمی برم و مبارزاتی که برای رسیدن به جایگاه بهتر انجام داده اند را پاس میدارم. اما همه صحبت اینجاست که چه خوب بود زنان خود را آنگونه که هستند بپذیرند و باور کنن. متاسفانه گاهی آرمان طرفداران تساوی حقوق زن و مرد حول این تعریف میگردد : "زن عبارت است از یک مرد !" اگر من یک زن بودم و بنا بود برای رسیدن به حقی مبارزه کنم، قطعا چشمی به حقوق مردانه نداشتم و با پذیرفتن و بها دادن به مفاهیم زنانه در پی حقوقی متناسب با جایگاهم بودم.
در نهایت، نوشته ی بالا نظر شخصی من است، اما از این بیمناکم که زوایای دیگر حقیقت از دیدم پنهان مانده باشد. اما چه باک، که اعتقادات تنها در مواجهه با باران عقاید دیگران شسته و پاکیزه میشود.

--------------------------------------------------------
پی نوشت :

حقوق زن و مرد – تساوی یا تفاوت  
 

بحث درباره‌ي تساوي  و ارتباط آن با آزادي زنان ـ بحثي است كه اغلب در نوشته‌هاي فمينيستي تحت عنوان بحث تساوي ـ تفاوت به آن اشاره مي‌شود. احاطه يافتن بر اين بحث تساوي ـ تفاوت به اين دليل به مراتب سخت‌تر مي‌شود كه حدودش به يقين تعيين نشده است.   آيا زنان بايد براي كسب تساوي با مردان مبارزه كنند يا بايد بر تفاوت‌هاي خود با مردان ارج نهند. اگر زنان مدعي تساوي با مردان باشند، در اين صورت آنها با چه مرداني بايد ادعاي تساوي كنند؟ و بر سر چه مسائلي؟ آيا آنها بايد مدعي تساوي در فرصت‌ها شوند يا تساوي در نتايج؟ و اگر زنان بخواهند به تفاوت‌هايشان بها بدهند، در اين صورت آيا اين تفاوت‌ها طبيعي و زيست‌شناختي، هستند، يا تفاوت‌ها ناشي از شرايط خاص اجتماعي و اقتصادي؟

  بطور مثال بحث‌هاي مربوط به چگونگي برخورد با مطالبات زنان در خصوص حقوق مربوط به زايمان، بين فمينيست‌ها دو دستگي ايجاد شده و گروهي معتقدند كه كمك هزينه‌ي دوران زايمان بايد حقوق ويژه‌اي باشد متعلق به زنان بر مبناي ظرفيت خاص زيست‌شناختي آنها براي بچه زاييدن و نقش اجتماعي خاص مادري كه در جوامع غربي به آنها محول شده است، حال آنكه ديگران بر اين نظرند كه كمك هزينه‌ي ياد شده بايد در رده‌ي عام كمك هزينه‌هاي بيماري قرار گيرد تا با زنان باردار مثل مرداني رفتار شوند كه مبتلا به نوعي بيماري‌اند كه آنها را تا مدتي از كار كردن معاف مي‌دارد.

 آن فمينيست‌هايي كه مدافع تفاوت‌اند با اين خطر مواجه‌اند كه مدافع ابزارهاي نظري حذف مردسالارانه به نظر برسند. چنان كه سيگال مي‌گويد: «همواره اين احتمال وجود داشته كه در ارزيابي مجدد تصوراتمان از جنس مؤنث و توسل جستن به تجربيات زنان، ايده‌هاي قطبيت جنسي را كه هدف فمينيسم در آغاز اعتراض به آنها بود تقويت كنيم.» آيا زنان بايد منكر تفاوت جنسي شوند و بر اين اساس كه مانند مردان هستند حقوق مساوي بخواهند؟ يا، از سوي ديگر، بايد بگويند كه مساوي اما متفاوت‌اند، و خصايص ويژه‌ي «زنان» آنها به قدر صفات «مردانه» باارزش و مهم‌اند. 

 شكل‌گيري وسايل مؤثر جلوگيري از بارداري و تكنولوژي‌هاي مربوط به توليد مثل جديد، دال بر اين دانسته شده كه زنان ديگر به همان شيوه‌ي گذشته اسير كاركرد زيست‌شناختي توليد مثل نيستند و براي بعضي‌ها اين امر چه بسا دال بر پديد آمدن امكانات جديد براي كسب «تساوي» باشد.

مشكل عمده‌اي كه فمينيست‌ها در اين درك ثابت از تفاوت تشخيص مي‌دهند آن است كه گريز از شكل‌گيري سلسله‌ مراتب اجتماعي بر مبناي اين گونه برداشت‌ها و بازنمايي‌ها از تفاوت تقريباً غيرممكن است. در واقع، فمينيست‌ها استدلال مي‌كنند كه ايده‌ي تفاوت هرگز در تأثيرات خود بر ساختارهاي اجتماعي خنثي نبوده است. خط‌ مشي اجتماعي معاصر و ساخت‌بندي بيمه‌هاي اجتماعي، براي نمونه، بحث‌هايي از اين قبيل را به دنبال دارد كه آيا با زن و مرد در خصوص كمك هزينه‌ها بايد يكسان رفتار شود يا تفاوت‌هاي مربوط بايد به حساب آورده شود. هر چند بعضي از مردم چنين استدلال مي‌كنند كه زن و مرد مساوي اما متفاوت‌اند، مطرح كردن تفاوت بدون ايجاد نوعي سلسله مراتب گويا غيرممكن است. فمينيست‌ها مجبور بوده‌اند تدابير متفاوتي براي كنار آمدن با مسأله تفاوت در پيش گيرند: آيا آن را انكار كنند و يا بر آن تأكيد ورزند و ارزشي مثبت به آن بدهند. 

(از مقاله اروينگ دايان - مترجم: ياسمن شيباني – باشگاه انديشه )
 

تولد موسیقی رپ در ایران [از دید من]  یکی از اتفاقات خوشایند این دوران به حساب می آید. در حالی که موسیقی سنتی با نیازهای روز جامعه فاصله ی زیادی گرفته و موسیقی پاپ در اوج پوچی و ابتذال بسر می برد، طلوع موسیقی رپ آن هم به صورت خود جوش و از بطن جامعه مصیبت زده ایرانی، نوید افق های روشن و امیدهای دست یافتنی میدهد. معتقدم این واقعه [یعنی ظهور رپ]  اجتناب ناپذیر بوده و پیامد احساسات و اعتقادات نسلیست که احساسات و اعتقاداتشان در پی مجالی برای خودی-نشان-دادن و محک خوردن بود. اگر چه موسیقی رپ ایرانی از کج روی و هرزگی خالی نیست اما این کودک نوپا هنوز در ابتدای راه است و درخشش نگاه شرربارش از فردایی روشن خبر میدهد. این فرزند نسلم را دوست میدارم و حمایتش می کنم. در همین مدت کوتاه جای بسی خوشحالیست که نشانه های قدرتمندی از آنچه به اعتقاد من "رپ آرمانی"ست به گوش میرسد. ترانه هایی که سرشار از قدرت و چالشگری هستند و با بیرحمی تمام، حقیقت را با چه شکوه و غروری عریان میکنند. معترضانه به بی عدالتی و بدی می تازند و شکوهمندانه درفش اتحاد-آور ارزش های راستین سرکوبشده را کاوه وار بالای سر می آورند. منظورم ترانه هاییست مانند : اختلاف، وطن پرست، قانون، دیده و دل، تروریست، با هم (از هیچ کس[ سروش لشگری]) خلیج فارس، ایران، رسم بازی زندگی (از ابلیس) انتقام (از FS Band) شهر گمشده (از غوغا) اتهام (از ماهور) و ...

متن ترانه اختلاف :

"Morality was always a bed of Procrustes."  Twilight of the Idols - F.Nietzsche

اخلاق همیشه تخت پرُکروستس بوده است.

کتاب "وقتی نیچه گریه کرد" را امروز تمام کردم. دست کم برای من خالی از لطف نبود. شاید در پی نوشتی بیشتر از این رمان بنویسم، اما بطور مختصر آنرا تاثیرگذار و مفید دیدم. پیوندی زیرکانه میان تخیل داستان ، واقعیت های تاریخی، روانکاوی و فلسفه.