اجازه دهید اینگون فرض کنیم : در یک رابطه ی نرمال، من لذت میبرم و مقابلا لذت میدهم. ]ارضاء میشوم و ارضاء می کنم.[ به نظر تعاملی پایاپای، برابر و منصفانه می آید. اما ظاهرا در این رابطه همواره یکی فاعل و غالب محسوب می گردد و دیگری مفعول و مغلوب. نقش فاعل را جز در موارد نادر مردان بر عهده دارند و این شاید طبیعت ماجرا باشد. در میان بعضی از میمون ها رابطه جنسی نمایشی صرفا جهت نشان دادن برتری و سروری به اعضای گروه برقرار میگردد، که در این موارد میمون نر فقط تظاهر به بر قراری ارتباط میکند. نمونه جالب دیگر را در میان کفتارها می توان یافت، که بر خلاف معمول یک کفتار ماده سرپرستی و ریاست گله را بر عهده دارد، و همین نقش ریاست به مرور زمان باعث ایجاد یک شبهه آلت نرینگی در جنس ماده شده است !

The female hyena's birth canal does a 180 degree

 turn and ends in a penis-like appendage

پس اجازه دهید اینگونه جمع بندی کنیم که جنس نر به طور طبیعی در رابطه جنسی غالب است. اما انسان به دلیل زندگی اجتماعی پیچیده و ذهنی قدرتمند که بر غریزه چیره گشته، خود را ملزم به پیروی از طبیعت نمی داند و همین باعث پیچیدگی روابط جنسی و نقش طرفین بر اساس ریز فاکتور های فراروان اجتماعی شده است. شیرها، شترها، گوزن ها و بسیاری دیگر از پستانداران نر پس از پیروزی در جنگ قدرت، به تنهایی گله ای از همنوعان ماده را در اختیار میگیرند. این نشان میدهد که اولا «چند همسری» یا polygamous بطور طبیعی و به دور از تفکرات اکتسابی و رسوم اجتماعی وجود دارد. و دوم اینکه طبیعت ژنِ (اسپرم) قویترین جانور نر گروه را به جانوران ماده می سپارد تا نسل بعدی از تباری قدرتمند بوجود آید و شانس بقای نسل بیشتر شود. (همان فرایندی که ریچارد داوکینز در سال 1976 در کتاب "ژن خودخواه" مطرح نمود) اما در مورد انسان اوضاع اینگونه نیست. اگر چه در اقوام بدوی رفتار هایی که به نوعی همین مفهوم را القا میکنند دیده میشود. مثلا اعراب در عملی که به آن «استبضاع» میگویند همسر خود را نزد مردان قوی و شجاع می فرستادند تا برایشان فرزندانی با خصوصیات وی بیاورد. یا در روم باستان کودکان به دنیا آمده را معاینه می کردند و کودکان بیمار یا ضعیف را درجا می کشتند. همچنین نمونه های دیگری از روابط جنسی در بین انسان ها دیده میشود که واقعا ترسیم نقش و جایگاه زن و مرد در قضیه را دشوار میکند. مثلا «چندزنی» که هنوز بین اعراب و مسلمین شایع است. یا نقطه ی مقابل آن «چند شویی» Polyandry که هنوز در سریلانکا، تبت، هند، برزیل، نپال، چین و قبایل آمریکا دیده می شود و نوع برادرانه ی آن Fraternal Polyandry  در عربستان پیش از اسلام رواج داشته، که چند برادر یک زن واحد را به همسری میگیرند. و انواع دیگری مثل همجنس بازی و غیره. این در حالیست که یکی از پرسودترین فعالیت های اقتصادی جهان برده داری جنسی است!

نمیدانم من در برابر جهل خویش سردرگم شده ام و نمی توانم دیدگاه مشخصی بیابم، یا انسان در مسائل جنسی دچار سردرگمی شده است.

- مطالعه ی کتاب «باغ وحش انسانی» نوشته ی موریس دزموند را توصیه می کنم. گرچه سالها پیش آنرا خوانده ام و چیز زیادی از آن بخاطر ندارم اما کتاب بسیار سودمندی به نظرم می آید.

مورد دوم تعيين ساختار اجتماعي مناسب است. در برخي از تحليل هاي اجتماعي "جامعه ي طبقاتي" بار معنايي بسيار منفي دارد. گويا براي از بين بردن طبقات اجتماعي و رسيدن به يک جامعه ي يکدست و "برابر" همواره مبارزاتي نيز صورت گرفته. اما مگر ميشود جامعه اي طبقاتي نباشد ؟ با وجود توانايي ها، استعداد ها و ميزان بهره بري از فرصت ها، اقشار مختلف جايگاه هاي متفاوتي را در جامعه به خود اختصاص ميدهند و از اين ماجرا گريزي متصور نيست. بنابراين درک مفهوم جامعه اي که طبقاتي نباشد براي من دشوار است. ضمن اينکه به نظر ميرسد طبقاتي بودن جامعه و اختصاص دادن مسئوليت، وظيفه و به دنبال آن قدرت و مزاياي متناسب به هر طبقه در جهت تعالي و پيشرفت جامعه راهيست به سوي زندگي بهتر تک تک اعضاي آن اجتماع. اما همين نگرش موجب اعتراض ها و اتهام زني هاي بجا و نا بجاي طبقات مختلف مي گردد. هر طبقه فکر ميکند از سوي طبقه ي بالاتر استثمار ميشود و خواستار حقوق و مزاياي برابر براي همه طبقات است. اين نيز براي من مشکل ساز شده است.

------------------------------

پی نوشت : این مطلب را در واقع در جمعی آشنا که پیشتر از آن جمع بسیار  آموخته ام برای کسب راهنمایی نوشته ام که رو نوشتت را اینجا نیز می گذارم با چشم یاری از شما عزیزان

پژوهش هایی را در این رابطه انجام میدهم به اختصار :

هنوز گاهی این غریزه های سرکوب شده توسط جامعه و فرهنگ و اخلاق در درونم از پس زنجیرهای هزاران ساله ی خویش نعره می کشند. شاید این دیوانگیست اما گاهی همنوا با درونی ترین احساسم دوست دارم گوشت را وحشانه به دندان بکشم بی آنکه کارد و چنگالی در کار باشد. دوست دارم با شاخه ی تیز شده ی درخت، ماهی صید کنم. دوست دارم صورتم را به صورت کشیده ی اسب نزدیک کنم و قلب تپنده ی طبیعت را در عمق چشمان درشتش ببینم  و فریاد کشم : هان، مرا به یاد داری؟ بشر را؟

اگر فمینیسم [Feminism] را - آنگونه که در لغتنامه ها آمده - عقیده به برابری حقوق زن و مرد، و مبارزه برای تحقق این برابری در نظر گیریم، من از همین ابتدا سراسر با آن مخالفم. بر این باورم که حقوق اجتماعی یک انسان باید بر اساس جایگاه و نقش وی در جامعه تعریف شود، همانگونه که در یک سازمان جایگاه فرد بر اساس توانایی ها و استعدادهایش تعیین می شود و بر اساس همین جایگاه از حقوق و مزایای متناسب بهره مند میگردد. برابری و تساوی در جامعه همان تخت پرُکروستس است که مانعی جدی برای شکوفایی استعدادها و خود موجب گسترش بی عدالتی می باشد. مثلا یک زن خیابانی و خانم عبادی در قانون حقوقی یکسان دارند. یا یک مرد معتاد در برابر پروفسور لطفی زاده که 23 دکترای افتخاری گوشه ای از اعتبار اوست. این در حالیست که در یک تفکر آرمانی من معتقدم همانگونه که در هیچ سامانه ای برای نمونه های ذکر شده بالا جایگاه، اعتبار و حقوق "برابر و مساوی" در نظر گرفته نمی شود، در جامعه و قانون نیز نباید چنین باشد. اما در عمل استقرار چنین نظام ارزشگذاری و تعیین حقوق و قوانین بر اساس آن نشدنی به نظر می رسد و با آن همانقدر فاصله داریم که با به حقیقت پیوستن یک آرمانشهر. پس اگر بپذیریم که حقوق اجتماعی را به دلیل مشکلات اجرایی نمی توان بر اساس معیارهای راستین – مثلا سواد، جایگاه و ارزش اجتماعی – مشخص نمود، باید ببینیم آیا جنسیت میتواند معیار خوبی باشد یا خیر؟ از نظر من هرگز چنین نیست اما بیایید نگاهی به جایگاه زنان از بلندای زمان داشته باشیم. در حال حاضر، در همین زمانه ی خودمان، بیش از 27 میلیون زن در سراسر جهان به خودفروشی و مشاغل مرتبط مشغولند. تجارت سکس پس از نفت و مواد مخدر پرسودترین تجارت جهان است. یعنی با نهایت تاسف زن مانند کالا خرید و فروش می شود و میدانیم هرچه در تاریخ به عقب برگردیم این وضعیت وخیم تر بوده و در عین حال آینده نیز از گذشته تاریکتر است. گذشته از این، بطور کلی زنان به علل مشخص که بخشی جدایی ناپذیر از ذات زنانگیست تقریبا در بیشتر زمینه ها فراتر از مردان نرفته اند. (امیدوارم اگر در اشتباهم دوستان من را روشن کنند.) ولی فراموش نمی کنیم که زنان موجوداتی فوق العاده ای هستند که توانایی های منحصر به فردی دارند و از نظر شأن انسانی اگر از مردها برتر نباشند چیزی کم ندارند. تمامی ظلم هایی که به آنها شده را از یاد نمی برم و مبارزاتی که برای رسیدن به جایگاه بهتر انجام داده اند را پاس میدارم. اما همه صحبت اینجاست که چه خوب بود زنان خود را آنگونه که هستند بپذیرند و باور کنن. متاسفانه گاهی آرمان طرفداران تساوی حقوق زن و مرد حول این تعریف میگردد : "زن عبارت است از یک مرد !" اگر من یک زن بودم و بنا بود برای رسیدن به حقی مبارزه کنم، قطعا چشمی به حقوق مردانه نداشتم و با پذیرفتن و بها دادن به مفاهیم زنانه در پی حقوقی متناسب با جایگاهم بودم.
در نهایت، نوشته ی بالا نظر شخصی من است، اما از این بیمناکم که زوایای دیگر حقیقت از دیدم پنهان مانده باشد. اما چه باک، که اعتقادات تنها در مواجهه با باران عقاید دیگران شسته و پاکیزه میشود.

--------------------------------------------------------
پی نوشت :

حقوق زن و مرد – تساوی یا تفاوت  
 

بحث درباره‌ي تساوي  و ارتباط آن با آزادي زنان ـ بحثي است كه اغلب در نوشته‌هاي فمينيستي تحت عنوان بحث تساوي ـ تفاوت به آن اشاره مي‌شود. احاطه يافتن بر اين بحث تساوي ـ تفاوت به اين دليل به مراتب سخت‌تر مي‌شود كه حدودش به يقين تعيين نشده است.   آيا زنان بايد براي كسب تساوي با مردان مبارزه كنند يا بايد بر تفاوت‌هاي خود با مردان ارج نهند. اگر زنان مدعي تساوي با مردان باشند، در اين صورت آنها با چه مرداني بايد ادعاي تساوي كنند؟ و بر سر چه مسائلي؟ آيا آنها بايد مدعي تساوي در فرصت‌ها شوند يا تساوي در نتايج؟ و اگر زنان بخواهند به تفاوت‌هايشان بها بدهند، در اين صورت آيا اين تفاوت‌ها طبيعي و زيست‌شناختي، هستند، يا تفاوت‌ها ناشي از شرايط خاص اجتماعي و اقتصادي؟

  بطور مثال بحث‌هاي مربوط به چگونگي برخورد با مطالبات زنان در خصوص حقوق مربوط به زايمان، بين فمينيست‌ها دو دستگي ايجاد شده و گروهي معتقدند كه كمك هزينه‌ي دوران زايمان بايد حقوق ويژه‌اي باشد متعلق به زنان بر مبناي ظرفيت خاص زيست‌شناختي آنها براي بچه زاييدن و نقش اجتماعي خاص مادري كه در جوامع غربي به آنها محول شده است، حال آنكه ديگران بر اين نظرند كه كمك هزينه‌ي ياد شده بايد در رده‌ي عام كمك هزينه‌هاي بيماري قرار گيرد تا با زنان باردار مثل مرداني رفتار شوند كه مبتلا به نوعي بيماري‌اند كه آنها را تا مدتي از كار كردن معاف مي‌دارد.

 آن فمينيست‌هايي كه مدافع تفاوت‌اند با اين خطر مواجه‌اند كه مدافع ابزارهاي نظري حذف مردسالارانه به نظر برسند. چنان كه سيگال مي‌گويد: «همواره اين احتمال وجود داشته كه در ارزيابي مجدد تصوراتمان از جنس مؤنث و توسل جستن به تجربيات زنان، ايده‌هاي قطبيت جنسي را كه هدف فمينيسم در آغاز اعتراض به آنها بود تقويت كنيم.» آيا زنان بايد منكر تفاوت جنسي شوند و بر اين اساس كه مانند مردان هستند حقوق مساوي بخواهند؟ يا، از سوي ديگر، بايد بگويند كه مساوي اما متفاوت‌اند، و خصايص ويژه‌ي «زنان» آنها به قدر صفات «مردانه» باارزش و مهم‌اند. 

 شكل‌گيري وسايل مؤثر جلوگيري از بارداري و تكنولوژي‌هاي مربوط به توليد مثل جديد، دال بر اين دانسته شده كه زنان ديگر به همان شيوه‌ي گذشته اسير كاركرد زيست‌شناختي توليد مثل نيستند و براي بعضي‌ها اين امر چه بسا دال بر پديد آمدن امكانات جديد براي كسب «تساوي» باشد.

مشكل عمده‌اي كه فمينيست‌ها در اين درك ثابت از تفاوت تشخيص مي‌دهند آن است كه گريز از شكل‌گيري سلسله‌ مراتب اجتماعي بر مبناي اين گونه برداشت‌ها و بازنمايي‌ها از تفاوت تقريباً غيرممكن است. در واقع، فمينيست‌ها استدلال مي‌كنند كه ايده‌ي تفاوت هرگز در تأثيرات خود بر ساختارهاي اجتماعي خنثي نبوده است. خط‌ مشي اجتماعي معاصر و ساخت‌بندي بيمه‌هاي اجتماعي، براي نمونه، بحث‌هايي از اين قبيل را به دنبال دارد كه آيا با زن و مرد در خصوص كمك هزينه‌ها بايد يكسان رفتار شود يا تفاوت‌هاي مربوط بايد به حساب آورده شود. هر چند بعضي از مردم چنين استدلال مي‌كنند كه زن و مرد مساوي اما متفاوت‌اند، مطرح كردن تفاوت بدون ايجاد نوعي سلسله مراتب گويا غيرممكن است. فمينيست‌ها مجبور بوده‌اند تدابير متفاوتي براي كنار آمدن با مسأله تفاوت در پيش گيرند: آيا آن را انكار كنند و يا بر آن تأكيد ورزند و ارزشي مثبت به آن بدهند. 

(از مقاله اروينگ دايان - مترجم: ياسمن شيباني – باشگاه انديشه )
 

"Morality was always a bed of Procrustes."  Twilight of the Idols - F.Nietzsche

اخلاق همیشه تخت پرُکروستس بوده است.

قوم یهود بر اساس نوشته های کتب عتیق (تورات و  تلمود) معتقد است که سرزمین مقدس (از نیل تا فرات) را خدا به آنها (از زمان حضرت ابراهیم) وعده داده و سلیمان و داوود در همین سرزمین پادشاهی و نبوت داشته اند. همچنین آنها خود را قوم برتر میدانند و معتقدند که با ظهور مسیحا در آخرالزمان حکومت جهانی تماما در اختیار آنها قرار خواهد گرفت. این به قدرت رسیدن مستلزم مقدماتی است : فراهم آوردن شرایط ظهور مسیحا و آمادگی برای جنگ نهایی (آرماگدون) و نجات بزرگ. آرمان این تفکر، تسخیر جهان است. به نظر میرسد صهیونیست ها در راه رسیدن به این آرمان گام های بلند و استواری در طی سالهای اخیر برداشته اند، گام هایی که از چشمان بسیاری از مردم دنیا پنهان مانده اما در دیدگان تیزبین اهل فهم کاملا عیان است. تشکیل دولت اسرائیل مهمترین این گامهاست. همچنین آمریکا به عنوان ابزاری بسیار قدرتمند (به دید من) کاملا در اختیار تفکر صهیونیسم است. برای ظهور مسیحا، منجی یهود، باید معبد سلیمان باز سازی شود. این معبد قبلا دو بار ساخته شده. نخستین بار توسط سیلمان در 960 سال پیش از میلاد که به وسیله بابلی ها تخریب شد و پس از پیروزی کوروش بر بابلی ها در حدود سال 593 قبل از میلاد این معبد باز سازی شد که اینبار توسط رومی ها ویران شد. صهیونیست ها معتقدند که مسجد الاقصی روی ویرانه های معبد سلیمان ساخته شده و می باید با تخریب آن، برای سومین بار آنرا بنا کرد.  بر اساس بند 19 کتاب اعداد پس از ساختن معبد، باید گوساله ای سرخ مو را برای تطهیر این مکان قربانی نمود که با بهره گیری از دانش ژنتیک این گوساله چند سالی است که به دنیا آمده.

اما سلطه اقتصادی و به ویژه سیاسی و فرهنگی صهیونیسم  بر جهان بسیار پرکار بوده. برای نمونه می توان به حضور پشت پرده و هدایتگر تفکر صهیونیسم در سینمای هالیوود و نقش آن در ذهنیت مردم جهان اشاره کرد. در ليست يكصد فرد مؤثر بر سينماي آمريكا، 12 نفر اول همگي يهودي­اند. در بسیاری از فیلم ها پس زمینه ای از تفکر صهیونیسم به طور ناخودآگاه در ذهن مخاطب شکل میگیرد. به دو نمونه اکتفا می کنم : در «نجات سرباز رایان» صحنه هایی از نبرد نهایی را می بینیم و نجاتی بزرگ بطوری که رایان یک انسان برتر است که باید به هر قیمتی نجات پیدا کن و هر وسیله ای دراین راه توجیه می شود. و در فیلم «ماتریکس» ، باز هم نبرد و نجات یک قوم. در کتاب پر مخاطب «راز داوینچی» به شکلی دیگر تفکرات صهیونیستی، هنرمندانه به ذهن مخاطب دیکته میشود. بطوری که در پایان کتاب شما علاوه بر علاقه مندی به دیر «صهیون» به این فکر می کنید که منجی (مسیحا) از نسل حفاظت شده ی عیسی ظهور خواهد کرد. فرقه ی «رایلیان» هم که علاقه مندان خاص خود را دارد بدون اینکه کوچکترین اشاره ای به یهودیت داشته باشد، مخاطبانش را به سوی تفکر صهیونیستی می کشاند. خود من دو سال پس از تحقیق و مطالعه در مورد این فرقه به این نتیجه رسیدم. از این دست مسائل بسیار می توان گفت اما مجالی نیست.

اما ایران به عنوان طلایه دار تفکر مهاجم اسلامی، بزرگترین سد در برابر نقشه ی صهیونیسم بشمار می آید. ساختار حکومتی ولایت فقیه خود برگرفته از مکاتب مذهبی – سیاسی یهود مطابق با تورات است. پیامبر– شاه ها (مانند سیلمان و داوود) از قدرت خود برای پیشبرد مقاصد مذهبی استفاده میکردند و البته در مقابل آموزه های دینی به پایه های حکومت استحکام می بخشید. این دقیقه اتفاقیست که در ولایت فقیه می افتد. ترویج تفکرات تهاجمی در جامعه ایران از آشنا نمودند کودکان با مفاهیمی چون جهاد در مدارس آغاز شده و با تزریق مفهوم مهدویت و فرهنگ عاشورا با صرف هزینه های فراوان به طور مستمر ادامه میابد. خمینی در سالهای آغازین انقلاب صراحتا اعلام کرد "اسرائیل باید از صحنه ی روزگار محو شود" و این اواخر سخنان احمدی نژاد در مورد حذف اسرائیل از نقشه جهان نمایانگر تداوم این تفکر می باشد. شاخه برونمرزی سپاه پاسداران (موسوم به سپاه قدس) با حضور فعال در صحنه های بین المللی همواره خاری بر چشم اسرائیل بوده که نمونه بارز آن جنگ اخیر لبنان و اسرائیل بود که به مدد جمهوری اسلامی ایران به رسوایی برای ارتش و دولت اسرائیل انجامید. به همین خاطر است که بخش قابل توجه ای از بودجه کشور صرف هزینه های نظامی می گردد و دستیابی ایران به چرخه تولید سوخت هسته ای تا این اندازه در مجامع بین المللی بحث برانگیز بوده.

پیشبینی آینده ی این چالش ها میان ایران و اسرائیل دشوار است اما بنظر میرسد ایران قصد دارد با متحد نمودن کشور های اسلامی موازنه ی قدرت را در این بازی خطرناک به نفع خود تغییر دهد. پیشنهاد ایجاد ارتش واحد اسلامی از سوی جمهوری اسلامی گواه دیگری بر این مدعاست.

داریوش بزرگ : به اين كشور نيايد، نه دشمن، نه خشكسالي، نه دروغ. خداوند بزرگي است اهورامزدا كه خوبي هايي كه ديده ميشود آفريد. كه شادي را براي مردمان آفريد . به ياري اهورا مزدا من خواهان راستي هستم و از دروغ روي ميگردانم. دوست نادرستي نيستم من خوش ندارم ناتواني از حق كشي زورمندي در رنج باشد. من خوش ندارم كه حقوق توانايي به سبب كارهاي ناتوان آسيب ببيند. آنچه راست است آن آرزوي من است. من دوست مرد دروغ گو نيستم. آنچه سبب خشم من ميشود را با متانت تحت عقل خود در مي آورم من به شدت بر خودم مسلطم. آنچه كسي بر عليه ديگري ميگويد مرا متقاعد نمي سازد مگر اينكه با مقررات و آيين نيك وفق دهد. اهورامزدا از آن جهت مرا ياري كرد كه دروغگو نبودم‚ دست دراز نبودم‚ بي وفا نبودم‚ من و دودمانم موافق حق و عدالت رفتار ميكرديم.

آپيان مورخ پيش از ميلاد : داريوش به مردمان كارتاژ نوشت كه انسان را براي خدايان قرباني نكنند. ميدانيم كه ايرانيان براي آرامش و رضاي اهورامزدا قرباني نميكردند.  پارسيها شادي را آفريده اهورامزدا و اندوه و سوگ را آفريده اهريمن ميدانستند. آنها خود را موظف ميدانستند تا جنگ و بيماري‚ را كه سپاه اهريمن هستند براندازند تا خود و ديگران به رفاه برسند. تا زمينهايشان آباد و همسايگانشان خوشبخت باشند تا سپاه اهورامزدا پيروز شود.

به نظر می رسد این عدم تطابق سرعت میان حالات اندیشه و پیشرفت های تکنیکی، بشر را به سوی جهانی ترحم انگیز می کشاند. جهانی که مملو از محصولات فنآوری مدرن است و انسان هایی که با طبیعت کند خود در آن میان سرگردانند. امروزه سطح کلی دانش بشری، هزاران برابر میانگین سطح دانش هر انسان است. بنابراین تک تک ما به ناچار زیر سلطه این دانش کلی خواهیم رفت، گریزی از آن نیست. مانند پرنده مهاجری که از طبیعت خویش به دور افتاده و در میان دستگاه های مدرن یک پژوهشکده خود را به در و دیوار می کوبد. با دقت در تاریخ بشری می توانیم چنین زوالی را به عینه مشاهده کنیم. از زمان رواج فلسفه و حکمت مدت ها می گذرد، پس از آن دوران علما و دانشمندان بود  و سپس وارد عصر ارتباطات شدیم که علم را به اطلاعات نازل نمود. و این همان کاهش خرد و تیزبینی است که راسل از آن حرف می زند.

- « ... غم دل با تو گویم ، غار
بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟ »
صدا نالنده پاسخ داد :
                       « ... آری نیست ؟ »

-  ۳۰۰ متجاوز طی هشت ماه ابتدای سال ۱۳۸۵ توسط پليس دستگير شده اند

سرهنگ علی تواضعی، مدير کل مبارزه با جرايم جنايی آگاهی، اين خبر را اعلام کرد و افزود که ۱۸ درصد متجاوزان با تهديد چاقو مرتکب جرم شده‌اند. او گفت که ۴۰ درصد تجاوزات به عنف در پی اغفال قربانی و ۱۵ درصد از سوی "مسافرکش‌نماها" رخ داده. مدير کل مبارزه با جرايم جنايی ضمن اعلام تشکيل ۵۰۰ پرونده تجاوز طی هشت ماه گفت که بسياری از قربانيان برای حفظ آبرويشان به پليس شکايت نکرده اند. او گفت که زمانی که فردی به اتهام تجاوز دستگير می شود، اين احتمال وجود دارد که مرتکب موارد متعددی از اين جرم شده باشد، ولی به دليل عدم دريافت شکايت، پليس نمی تواند آن جرايم را به متهم نسبت دهد. به گفته سرهنگ تواضعی، بيشترين قربانيان تجاوز زنان هستند و ميانگين سنی آنها زير ۳۰ سال است.

بدون شرح !

شاعر می فرماید : «کاشکی هوشیاری نصیبم نمی شد، آخه هوشیاری غم بزرگیه»؛ چقدر هم بزرگ. از گفتنش شرمناکم اما، براستی خوش بحال آنکه گاو آمد و گوساله برفت. انسان بودن دشوار است، دشوار تر از آنکه در توان بشر باشد. هاینریش هاینه میگوید: زندگی خوب است، مرگ بهتر و به دنیا نیامدن بهترین. نیچه معتقد است هنر را از آن رو باید داشته باشیم تا از حقیقت نمیریم.  گوستاو فلوبر یکی از راه های تحمل زندگی را غرق شدن در ادبیات دانسته. و خیام، این فیلسوف محبوب من :

من ظاهر نيستي و هستي دانم،

من باطن هر فراز و پستي دانم؛

با اينهمه از دانش خود شرمم باد،

گر مرتبه اي وراي مستي دانم.

اما شوربختانه تلخی حقیقت با هنر، ادبیات، مستی و حتی مرگ در اذهان بشر شیرین نمی گردد. این زخم کهنه را می توان با فراموشی پنهان کرد، درمان هرگز. غبطه می خورم به شاخه گلی که در بکرترین دشت ها از حیات و وجود خود مست است، بهار می آید و زمستان نشده می رود. بگذیم؛ حال که انسان زاده شدیم و گریزی هم نیست، پس به دردمان برسیم :

بسیاری از سختی ها را می توان تحمل کرد. سختی انسان را می سازد، مانند فولاد که تا نگدازد، آبدیده نمی گردد. "مرد را دردی اگر باشد خوش است". اما بعضی چیزها توهینیست به ذات آدمی. به هر  آنچه که داری و تو را معنی می بخشد. اینها قابل تحمل نیستند، پذیرفتنش عین نابودیست و نهایت ذلت. دشواری های دیگر را می توان از سر گذراند اما هرگز "صحبت نافهمی انسان نکن". و این همان صحبتیست که با ما می کنند، درد این است.

می گویند دموکراسی اخلاقی ترین نوع حکومت است. درست هم می گویند، حکومت مردم بر مردم، حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش. بسیار خوب، اما افلاطون در آرمانشهر خود معتقد به حاکمیت خردمندان است. در این آرمانشهر هر کس جایگاهی به تناسب دانشی که کسب کرده، استعداد و لیاقتش خواهد داشت و حکومت بر مردم را باید به خردمندترین ها سپرد. این هم به نظر منطقی می آید ! کاوه آهنگر قیام کرد، اما حاکمیت را به فریدونی سپرد که مرد حکومت بود. نظر شخصی من ترکیبی از این دوست. حکومت باید همان کاری را بکند که «خرد جمعی» حکم می دهد و در عین حال حاکمیت را باید به کاردانان و خردمندترین ها سپرد. اما من در جایی زندگی می کنم که کثیف ترین قشر ممکن، حاکمیت را در اختیار دارد، در حالی که تکیه ای محکم بر «بی خردی جمعی» زده است. اصل چهارم قانون اساسی ما می گويد: "كليه قوانين و مقررات مدنی، جزايی، مالی، اقتصادی، اداری، فرهنگی، نظامی، سياسی و غير اينها بايد بر اساس موازين اسلامی باشد. اين اصل بر اطلاق يا عموم همه اصول قانون اساسی و قوانين و مقررات ديگر حاكم است و تشخيص اين امر به عهده فقهای شورای نگهبان است." پس مردم چه؟ وقتی همه چیز در دست فقهای شورای نگهبان و مجموعه ولایت فقیه است دیگر دموکراسی را کجای آن می توان چپاند ؟ بخاطر دارم در دانشگاه انواع حکومت را که توضیح می دادند از حکومت یک نفر بر مردم (دیکتاتوری)، حکومت نظامی بر مردم و حکومت مردم بر مردم (دموکراسی) که می گذشتیم، به حکومت خدا بر مردم (تئوکراسی) می رسیدیم. استناد می شد از آنجا که کسی جز خدا که خالق است، صلاح انسان را نمی داند، و حکومت فعلی ایران از این نوع اخیر است.

ناپلئون راست می گفت: «آنچه نهایت ندارد حماقت است.» چند نفر زنازاده تصمیم می گیرند، صدا و سیما خواست آنها را به مغز مردم فرو می کنند و عوام هم چشم بسته می پذیرند. همه پذیرفتیم که انرژی هسته ای حق ماست، آن هم از نوع مسلم. و به لطف همین کلاه گشاد از طرف هر پانزده عضو شورای عالی امنیت سازمان ملل متحد هم تحریم شدیم به شادی  و میمنت. اما نفهمیدیم که حقوق مسلم ما قبل از داشتن فن آوری هسته ای، آزادی اندیشه است و رفاه اجتماعی و حق بیان و اجازه دگر اندیشی و قدرت نقد حاکمیت و داشتن کرامت انسانی و چه و چه و چه. با این در آمد نفتی، با این همه معدن، با این همه نیروی کار جوان، باید ثروتمند ترین مردمان جهان باشیم و هشتمان گروی نُه مان است. مهد تمدن بودیم و خواستگاه حقوق بشر، ننگ انسانیتیم.

به همین خاطر، معتقدم «بی خردی جمعی» نخستین دشمن ملت ماست و برای مبارزه باید از خودمان شروع کنیم.

بطور کلی فرهنگ را می توان مجموعه باور ها، ارزش ها، اخلاق و سنن یک جامعه معرفی کرد. هر جامعه  الزاما فرهنگ دارد که معقوله ایست اکتسابی و میراث نسل های پیشین. اما پیش از اینکه اسیر تعاریف متعدد فرهنگ شویم بهتر است به موضوع مهمتر یعنی تاثیر آن روی فرد و جامعه بپردازیم. فرهنگ همه ما را با پنجه های نامرئیش تحت کنترل دارد. فرهنگ است که به ما دیکته می کند چگونه بپوشیم، چه و چگونه بخوریم، چگونه رفتار کنیم، چگونه فکر کنیم، به چه ایمان داشته باشیم و ...

بنابراین پیشرفت و موفقیت یا شکست و تباهی یک جامعه مستقیما به فرهنگ ان وابسته است. سرنوشت افراد جامعه در دست فرهنگ حاکم است. اما مگر فرهنگ چیزی جز برآیند رفتار و کردار تک تک افراد صاحب فرهنگ است ؟ اینجاست که فرهنگ  به "فرهنگ آرمانی" و "فرهنگ موجود" تقسیم میشود. فرهنگ موجود همان است به واقع در جامعه وجود دارد اما فرهنگ آرمانی دارای هنجارهایی است که هنوز در جامعه جا نیوفتاده. این هنجارها بر اثر عوامل بیرونی یا خودجوش به صورت تعمدی یا ناخودآگاه ایجاد می شود و ابتدا در فرهنگ آرمانی جای می گیرد. فرهنگ آرمانی نیز رفته رفته به جامعه القا شده خود به فرهنگ موجود تبدیل می گردد.

ایجاد و تقویت الگوهای نو در شرایط بحرانی توسط قشر حاکم و سیاست گذار همواره برای جوامع سرنوشت ساز بوده است، مانند سخت کوشی ژاپنی ها و آلمان ها بعد از جنگ جهانی که باعث پیشرفت چند برابر آنها  شد. یا قناعت در فرهنگ چینی ها که آنها را به ابرقدرت اقتصادی جهان تبدیل نمود. اما فرهنگ گاهی ابزار استعمار قرار میگیرد به صورتی که خصیصه های به ظاهر مدرن و ارزشمند و ماهیتا استعماری  از سوی تشنگان قدرت به فرهنگ آرمانی جامعه قربانی القا و تحمیل میگردد. اصلی ترین ابزار این تحمیل نیز رسانه ها و سیستم آموزشی موجود در جامعه است.

دانستن مفاهیم فرهنگ و هویت، همچنین آگاهی و هوشیاری کافی، لازمه تحقق حداقل حقوق فردی و اجتماعی ماست.

مقالات مرتبط را در ادامه مطلب بخوانید