• کتاب ۵ گفتار از زیگموند فروید : کتاب بسیار خوبیست. از لحاظ محتوا، شکل گیری علم روانشناسی و اطلاعات کلی در مورد این دانش  از زبان فروید است. من را با روانشناسی آشتی داد ! تا پیش از این روانشناسان را حیله گر تصور میکردم اما حالا به سودمندی این دانش امیدوار تر شدم. برای کسانی که کتاب "وقتی نیچه گریه کرد" را خوانده اند، این کتاب شور دیگری دارد چون اشارات استفاده شده ی مشترکی دارند.
• اینکه می گویند "حسینقلی خانی"، را ریشه یابی کردم. حسینقلی خان ایلخانی از حاکمان بختیاری در زمان ناصرالدین شاه قاجار (قرن نوزدهم) بوده که به دستور خود ناصرالدین شاه به قتل میرسد. حسینقلی خان آدم مستبد و قدرتمندی بوده که هیچ کس در حوزه ی قدرت او حق انجام عملی بر خلاف میل وی را نداشته. به همین خاطر هر جا استبداد و زور در کار باشد و کسی حق اعتراض نداشته باشد میگویند "حسینقلی خانی" است !
• به تئاتر "لبخند با شکوه آقای گیل" که در سالن اصلی تئاتر شهر نمایش داده میشود رفتم. خوب بود روی هم رفته. توصیه می شود.

بارها گفته اند : دنیا را نمی توانم تغییر دهم. گفته اند : کاری از دست بر نمی آید. گفته اند : زندگی ام را خواهم باخت اگر تن در ندهم به آنچه هست. اما خود را اهل سازش نمی بینم. همزادم اهل سازش نیست. قلب کوهستان را جستان و خیزان می پیماید و این معنای خوشبختی اوست. لمیدن و دست وپا دراز کردن را تاب نمی آورد. من نیز تاب نمی آورم. او از تبار "آرش" است و من از تبار او ...

«منم آرش، - چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن؛ - منم آرش، سپاهی مردی آزاده، به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را اینک آماده. مجوییدم نسب، - فرزند رنج و کار؛ گریزان چون شهاب از شب، چو صبح آمادهٔ دیدار. مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش؛ گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش. شما را باده و جامه گوارا و مبارک باد! دلم را در میان دست می‌گیرم و می‌افشارمش در چنگ، - دل، این جام پر از کینِ پر از خون را؛ دل، این بی تاب خشم آهنگ...

که تا نوشم به نامِ فتح تان در بزم؛ که تا کوبم به جام قلب تان در رزم! که جامِ کینه از سنگ است. به بزم ما و رزم ما، سبو و سنگ را جنگ است. درین پیکار، در این کار، دل خلقی است درمشتم، امید مردمی خاموش هم پشتم. کمان کهکشان در دست، کمان داری کمان گیرم. شهاب تیزرو تیرم؛ ستیغ سربلند کوه مأوایم؛ به چشم آفتاب تازه رس جایم. مرا تیر است آتش پر؛ مرا باد است فرمان بر. ولیکن چاره را امروز زور و پهلوانی نیست. رهایی با تن پولاد و نیروی جوانی نیست. در این میدان، بر این پیکان هستی سوز سامان ساز، پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز.»

پس آن گه سر به سوی آسمان برکرد، به آهنگی دگر گفتار دیگر کرد:

«درود، ای واپسین صبح، ای سحر بدرود! که با آرش تو را این آخرین دیدار خواهد بود. به صبح راستین سوگند! به پنهان آفتاب مهربار پاک بین سوگند! که آرش جان خود در تیر خواهد کرد، پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند. زمین می‌داند این را، آسمان‌ها نیز، که تن بی عیب و جان پاک است. نه نیرنگی به کار من، نه افسونی؛ نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است.»

درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش. نفس در سینه‌ها بی تاب می‌زد جوش.

«ز پیشم مرگ، نقابی سهمگین بر چهره، می‌آید. به هر گام هراس افکن، مرا با دیدهٔ خون بار می‌پاید. به بال کرکسان گرد سرم پرواز می‌گیرد، به راهم می‌نشیند، راه می‌بندد؛ به رویم سرد می‌خندد؛ به کوه و دره می‌ریزد طنین زهرخندش را، و بازش باز می‌گیرد. دلم از مرگ بی زار است؛ که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است. ولی، آن دم که ز اندوهان، روانِ زندگی تار است؛ ولی، آن دم که نیکی و بدی را گاه پیکار است؛ فرو رفتن به کام مرگ شیرین است. همان بایستهٔ آزادگی این است. هزاران چشم گویا و لب خاموش مرا پیک امید خویش می‌داند. هزاران دست لرزان و دل پرجوش گهی می‌گیردم، گه پیش می‌راند. پیش می‌آیم. دل و جان را به زیورهای انسانی می‌آرایم. به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند، نقاب از چهرهٔ ترس آفرین مرگ خواهم کند.»

دهم تیرماه، جشن تیرگان فرخنده باد

* شعر از سیاوش کسرائی

کافه نادری،                     کافه نادری،
نوشته رضا قیصریه                شاهکار بینش پژوه  
انتشارات ققنوس                      ۱۳۸۵       

کتاب "وقتی نیچه گریه کرد" را امروز تمام کردم. دست کم برای من خالی از لطف نبود. شاید در پی نوشتی بیشتر از این رمان بنویسم، اما بطور مختصر آنرا تاثیرگذار و مفید دیدم. پیوندی زیرکانه میان تخیل داستان ، واقعیت های تاریخی، روانکاوی و فلسفه.

آنچه در بالا خواندیم سرگذشت مختصر ابراهیم از زبان تورات بود. این اطلاعات قدیمی ترین و معتبرترین چیزیست که ما از ابراهیم می دانیم. گرچه همین نیز با افسانه ها و دروغ های فراوان آمیخته اما در کل با توجه به قدمت تورات، منبع اصلی ما در مورد ابراهیم به شمار می رود.  اما در قرآن داستان این پیامبر در لابلای آیات مختلف آمده و مانند تورات تمرکز خاصی ندارد.  بر خلاف تورات، پدر ابراهیم در قرآن فردی به نام «آزر» معرفی می گردد که وی نیز بت پرست بوده. مفسرین قرآن معتقدند او پدر غیر واقعی ابراهیم بوده و ابراهیم از نسل یگانه پرستان است و نه بت پرستان. به این ترتیب نسل محمد را نیز که ادعا میشود از اسماعیل است از بت پرستی و شرک پاک میکنند. این تلاش به این خاطر است که مشرکین در قرآن همواره نجس خوانده می شوند و رگ و ریشه ی نجس در خواندان نبوت می تواند قدری سنگین باشد. در صورتی که هم در تورات و هم در قرآن پدر ابراهیم بت پرست معرفی شده. در قرآن از مبارزات بت شکنانه ی ابراهیم پیش از ترک «اورکلدانیان» سخن به میان آمده که در تورات خبری از آن نیست. ماجرای بت شکنی ابراهیم و به آتش انداختن وی که در قرآن آمده قطعا اگر صحت داشت می باید در تورات نیز اشاره ای به آن می شد. محققین معتقدند چون اطلاعات محمد از ابراهیم بیشتر به واسطه ی دوستان و آشنایان یهودی هم عصر خود بوده به احتمال زیاد با چنین اشتباهتی همراه گشته و همین امر باعث اختلاف قرآن و تورات است. واژه ی «اور» (UR) در عربی ظاهرا معنای «آتش» دارد و همانطور که پیشتر گفته شد این واژه در عبری و بابلی به معنای «شهر» است. اینگونه تصور میشود که یهودیان هم عصر محمد با خواندن این جمله از تورات که : «من خدایی هستم که تو را از اور بیرون آوردم» این تفسیر را داشته اند که خدا ابراهیم را از آتش رهانیده. این اشتباه کوچک سینه به سینه گذشته و به گوش محمد رسیده و در نتیجه در قرآن نیز به این شکل آمده است. نکته دیگر اینکه، ابراهیم با توجه به آنچه در تورات آمده، دو بار از ترس جان خود از ناموسش می گذرد و بیان این داستان حماسی و قهرمانگونه از ابراهیم در قرآن با توجه به سابقه ی او در تورات، دور از ذهن به نظر میرسد. ضمن اینکه به اعتقاد من، داستان سرد شدن آتش بر ابراهیم می تواند پیوندی با افسانه ی سیاوش ایرانی داشته داشد. سیاوش، پهلوان دلیر و دادگر ایرانی، هنگامی که از سوی همسر پدرش مورد تهمت قرار می گیرد از آتشی بزرگ پیروزمندانه عبور می کند تا پاکی خویش را به اثبات رساند. هیچ بعید نیست که سرگذشت این بزرگ مرد ایرانی با برداشت نادرستی که از تورات شده آمیخته و داستان عبور ابراهیم از آتش را حاصل شده باشد. اما از این که بگذریم ماجرای بنای کعبه در قرآن به دست ابراهیم از دیگر موارد بحث انگیز است. در تورات به این ماجرا نیز هیچ اشاره ای نشده در صورتی که بنای چند «قربان گاه» به دست ابراهیم در تورات آمده است و همین موضوع ادعای قرآن را در این مورد سست می کند. بر اساس نوشته های قرآن، ابراهیم برای هاجر و اسماعیل خانه ای در سرزمینی بی آب و علف می ساز و آندو را آنجا تنها می گذارد. تصور اینکه ابراهیم برای این کار به جنوب عربستان رفته تا وسط بر و بیابان برای کنیز و فرزندی که از وی دارد خانه ساخته باشد قدری دور از ذهن به نظر می رسد. در جای دیگر از قرآن  بیان می شود که ابراهیم پس از ساختن کعبه مردم را به حج دعوت می کرده و خود و اسماعیل در این مراسم شرکت می کردند. با توجه به این مطلب به اعتقاد من از ماجرای ابراهیم در قرآن کاملا برای پیشبرد اهدافی خاص سوء استفاده شده است. سومین ماجرا که ماجرای ذبح فرزند است گواه این مدعاست. در حالی که در تورات خداوند از ابراهیم می خواهد اسحاق را قربانی کند در قرآن آن فرزند اسماعیل است نه اسحاق ! مفسرین قرآن و اسلام شناسان برای توجیه این اختلاف ضمن ادعای تحریف تورات، دیگران را به غرض ورزی در این موارد متهم می کنند که به راستی جا دارد اول یک سوزن به خود بزنند !

به هر حال، این هم از موضوعی که این چند روز من را به خود مشغول کرده بود.

پیامبر اسلام نزد مسلمانان انسانیست مقدس و هر چیزی که جنبه ی تقدس یابد به دیده ی تعصب بدان نگریسته می شود. تعصب و جهل همواره پیوندی نا گسستنی با یکدیگر دارند. چه بسا اگر شناخت جای جهل را بگیرد، تعصب به هواداری استوارتری بر پایه آگاهی و منطق مبدل گردد. در این نوشتار بطور اجمالی اشاراتی بر جنبه های مختلفی از زندگی محمد خواهم داشت.

داستانی که ما از پیدایش اسلام خوانده ایم معمولا از غار حرا شروع می شود. اما بد نیست از زمینه های ادعای نبوت محمد نیز آگاهی یابیم. از اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفم میلادی اعراب آشنایی بیشتری با ادیان توحیدی  بخصوص یهودیت و مسیحیت پیدا کردند. این شناخت از طریق یهودیانی که از چند قرن پیش به عربستان کوچ کرده بودند، مبلغان مسیحی و گسترش تجارت در عربستان حاصل گردید. اعراب شام عمدتا مسیحی شده بودند و مبلغانی را به میان دیگر قبایل عرب می فرستادند تا در خلال مراسم مختلف و یا در بازار با خواندن اشعار مردم را مسیحی کنند.  با این حال بیشتر قبایل عرب آیین اجدادی خود بت پرست بودند. با گسترش بیشتر ندای یکتاپرستی در میان اعراب، همزمان با محمد چند نفر دیگر ادعای نبوت کردند. یکی از آنها اسود عنسی بود که در یمن میزیست. او ادعا میکرد رسول خداست و فرشته ای از سوی خدا برایش وحی می آورد. او همچنین یک شیطان و یک جن به نام «تابع» در اختیار داشته و بر خود لقب رحمان نهاده بود. اسود عنیسی در غاری به نام خبان میزیسته و گویا با معجزاتش مردم زیادی را به سوی خود جذب کرده بود. دیگری طلیحه نام داشته و فرشته ای به نام ذوالنون برایش وحی می آورده. نیایش {نماز} طلیحه رکوع و سجود نداشته، او مدعی بود از سوی خدا بر وی وحی شده که نیازی به مالیدن صورت به خاک و هوا کردن باسن نیست ! دیگری ثمامه ابن حنیف که وی نیز مدعی نبوت از سوی خود بود و فرشته ای برایش وحی می آورد. گفته می شود که او کلام وحی را به سجع میخوانده. و مانند اینها ...

اما خود محمد از قبیله قریش بود. قریشی که کلید داره کعبه بودند و قائدتا بت پرست. در مکه، محل زندگی محمد، چهار نفر از افراد برجسته به نام های «ورقه»، «زید بن عمر»، «عبید الله» و «عثمان» نیز از کسانی بودند که بطریقی مخفی یکتا پرست شده، و به گرد آوری مطالبی در مورد یکتاپرستی حضرت ابراهیم و ارتباط ان با اجداد عرب مشغول بودند. مردم مکه نیز این چهار نفر را «حنیف» به معنای «کج رو» لقب دادند. محمد با تبلیغات آنها آشنا شد و در ادعای نبوتش از اندیشه ی آنها بسیار سود جست بطوری که بعد ها مکررا اسلام را دین حنیف نامید. {که این بار واژه حنیف بار مثبت پیدا کرده و معنای یکتاپرست گرفته} اکنون نیزمیگوییم دین حنیف اسلام. {آیه : ما کان ابراهیم یهودیا و لا نصرانیا و لکن کان حنیفا مسلما؛ ابراهیم نه یهودی و نه نصرانی بلکه مسلمانی حنیف بوده.} امروزه میگویند که محمد از نسل اسماعیل فرزند ابراهیم است در حالی یهودیان خود را از طریق اسحاق نواده ی ابراهیم میدانند و در شجره نامه ی عیسی نیز، وی با بیست و هشت واسطه به ابراهیم میرسد. و این در حالیست که داستان ابراهیم تنها در کتاب پیدایش تورات آمده و همچنین در قرآن با اختلافی فاحش !

دو موضوع همواره دست آویز قرار میگیرد، یکی بی سوادی محمد است. اکثریت غریب به اتفاق اعراب در آن زمان بی سواد بوده اند. با توجه به اینکه از سرگرمی های اعراب شعر خوانی و افسانه سرایی بوده و با عنایت به اینکه محمد مدتی تجارت می کرده، و همانطور که در بالا نیز آمد از طریق یهودیان اطراف مکه و گروه حنیف با عقاید مختلفی آشنا گردیده، پس آنچه او آورده را در قیاس با بیسوادیش نمی توان شگفتی خواند. به ویژه که با مطالعه ی قرآن {که به معنای واقعی ماهیت اسلام ناب است} در میابیم که اصولا چیز خاصی هم نیاورده. و دومین مورد زنده به گور کردن دختران. این جز فریبی برای بزرگ جلوه دادن محمد نیست. اصل ماجرا اینگونه است که رسم بوده اقوام عرب در هنگام حمله ی راهزنان و غارتگران و یا هنگام جنگ، زنان و دختران را برای حفاظت از تجاوزات در کوره های خاموش یا گودال هایی پنهان میکردند. وگرنه دختران هم نزد اعراب عزیز بوده اند (صد البته نه به اندازه ی پسران) و همچنین از میان زنان عرب چهره های  قدرتمندی در گوشه و کنار دیده میشد. مانند رئیس برخی قبائل و یا زنانی که به عناوین مذهبی مورد احترام بودند.

نوشته بالا را با عجله و خستگی بسیار نوشتم، اشباهات نگارشی را به نظر پاک خطاپوشتان ببخشید.

منابعی که استفاده کردم عمدتا دو کتب «الله اکبر» نوشته دکتر روشنگر و «پیدایش شیعه و سنی» نوشته امیر حسین خنجی بود، به همراه قرآن و سایت های مختلف و لغت نامه المنجد و ...

• خبر فوری : احمدی نژاد در مصاحبه با خبرنگار فرانسوی : در ایران بالاترین سطح دموکراسی وجود دارد.

نوروز شادتان باد

دولت آمریکا نیز تخصیص 75 میلیون دلار برای "حمایت و پیشبرد دموکراسی در ایران" را تصویب کرد.

ملت ایران هم سماق بمکنند، خاصیت دارد.

دیروز گوینده رادیو می گفت : "انقلاب اسلامی سال ۵۷، نعوظی بود در تاریخ ایران ! "

بیست و هشت سال از این نعوظ می گذرد و کماکان انقلاب راست و استوار است. به این امید که هر چه زود تر ارگاسم شود و از ملت بکشد بیرون. آمین ... !

یک نمونه از قوانین فوق الذکر :
دیه قتل یک زن [×] از دیه بیضه چپ یک مرد [×] کمتر است !

 موارد بیشتر در ادامه مطلب

دانی که چنگ و عود چه تقریر میکنند

پنهان خورید باده که تعزیر میکنند

« پنهان خورید باده که تکفیر می کنند »

ناموس عشق و رونق عشاق میبرند

عیب جوان و سرزنش پیر میکنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز

باطل در این خیال که اکسیر میکنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

مشکل حکایتیست که تقریر میکنند

ما از برون در شده مغرور صد فریب

تا خود درون پرده چه تدبیر میکنند

تشویش وقت پیر مغان میدهند باز

این سالکان نگر که چه با پیر میکنند

صد ملک دل به نیم نظر میتوان خرید

خوبان در این معامله تقصیر میکنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

قومی دگر حواله به تقدیر میکنند

فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر

کاین کارخانهایست که تغییر میکنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر میکنند

من که از آتش دل چون خم می در جوشم

مهر بر لب زده خون میخورم و خاموشم

قصد جان است طمع در لب جانان کردن

تو مرا بین که در این کار به جان میکوشم

من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم

هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش

این قدر هست که گه گه قدحی می نوشم

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

من چرا ملک جهان را به جویی نفروشم

« نا خلف باشم  اگر من به جویی نفروشم »

خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست

پردهای بر سر صد عیب نهان میپوشم

من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم

چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

مصرع های قرمز رنگ را من در نسخ قدیمی تر خوانده ام. قضاوتش با شما ...

در مورد مکانیزم و فرایند خواب در سال های اخیر اطلاعات خوبی بدست آمده است. ما می دانیم خوابیدن یک فرایند طبیعی است که در آن سطح هوشیاری و میزان پاسخ گویی به حواس پایین می آید. پستانداران، پرندگان، خزندگان، ماهی ها و حتی حشرات می خوابند. ما می توانیم با محرک هایی چون کافئین بیدار بمانیم یا حتی یک مگس را بیدار نگه داریم!

هدف این نوشته شرح مکانیزم خواب نیست، مقالات علمی بسیاری در اینباره وجود دارد که نشان می دهد خواب به درستی چیست. اما بطور خلاصه می توان بیان داشت خواب دیدن، سیر و سلوک روح نیست بلکه فعالیت مغزی در هنگام خواب است، که در آن اندوخته های ذهنی فرد از قبیل تجربیات و احساسات در قالب خاطرات یا آموخته ها در حافظه بلند مدت ذخیره می گردد و بخشی از آن که بی ارزش است فراموش می شود. مثلا افراد نابینا خواب های صرفا صوتی و افراد نا شنوا خواب های تصویری می بینند. در صورتی که اگر خواب دیدن را پرواز روح تصور کنیم باید بپذیریم که روح این افراد نیز چشم یا گوش ندارد !

حیات در حال حاضر بسیار متنوع بوده و به میلیاردها صورت منتشر شده است. از موجودی مثل ویروس که هنوز نمی دانیم آن را جاندار بنامیم یا بی جان گرفته تا تک سلولی هایی مانند پلانگتون  و پر سلولی های ابتدایی مثل شقایق دریایی، و پر سلولی های پیشرفته  مثل عروس دریایی و جانوران پیشرفته تر مثل موریانه و جانوران هوشمند مانند انسان.

همه ارگانیسم‌های زنده از واحد بنیادینی به نام سلول تشکیل شده اند. در واقع یک موجود زنده قطعا از یک یا چند سلول تشکیل شده است. همه سلول ها از سلول های پیشین ساخته می شوند و هر سلول حاوی اطلاعات وراثتی لازم برای سازماندهی کارکرد سلول و انتقال اطلاعات به نسل بعدی سلول ها می باشد. خود سلول از توده کوچک پروتوپلاسمی ساخته شده و شامل سیتوپلاسم و هسته می‌باشد. سیتوپلاسم و هسته را نیز به ده ها واحد کوچکتر تقسیم کرده اند که هر کدام از پلیمرهای مختلفی ساخته شده اند. مثلا پروتئین ها، که خود از اسید های آمینه ساخته می شوند. اما هر چه به سوی تجزیه بیشتر موجودات زنده حرکت کنیم در نهایت به ترکیب های ساده ی زیستی یا زیستی – شیمیایی مانند همین اسید های آمینه می رسیم. این ترکیبات قالبا از چند عنصر معدود تشکیل شده اند از جمله هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن، گوگرد، فسفر و بعضی عناصر دیگر، مانند برخی فلزها. مثلا اسید آمینه  می تواند ترکیبی از کربن، هیدروژن و همچنین الکل، آمین، کربوکسیل و نیز گوگرد باشد. در حالی که اسید آمینه الفبای تشکیل پروتئین است و پروتئین بخشی از ساختار سلول و سلول واحد ساختمانی موجود زنده ای مانند انسان.

من در اینجا قصد ندارم نحوه پیدایش حیات و تکامل آن از نخستین سلول تا انسان را بررسی کنیم. تنها به این دیدگاه بسنده می کنم که ترکیب های شمیایی خاص با پیوندها و تعاملات پیچیده، ساختاری را بنا می کنند که ما آن را سلول می نامیم و سلول ها نیز در کنار هم انواع موجودات زنده را می سازند. پس مفهوم حیات را می توان شکل خاص و پیچیده ای از طبیعت دانست. اکنون با این دیدگاه می توان ساده تر به موضوع مرگ پرداخت.

ما یک موجود تک سلولی را تا زمانی که تغذیه، رشد و تولید مثل کند زنده و دارای حیات می دانیم. نمی دانم معتقدان به روح آیا برای این موجود زنده نیز قائل به روح هستند یا خیر. و یا هنگام تقسیم شدن این سلول به دو، چهار، هشت، شانزده و ... سلول جدید این تقسیم ارواح را چگونه تفسیر خواهند کرد. اگر این سلول فعالیت هایی که ما را مجاب می کند او زنده است انجام ندهد، دیگر حیاتی برایش قائل نخواهیم بود. بطور مثال، سلول را در محیطی قرار دهیم که نتواند تغذیه کند یا فضایی برای رشد و تولید مثل نداشته باشد. در این صورت سامانه زنده ی ما که از موادی مانند پروتئین و اسید امینه و در نهایت عناصری مانند کربن، هیدروژن، گوگرد و از این دست تشکیل شده است دچار مشکلی می شود که دیگر قادر به انجام فعالیت های حیاتی نخواهد بود. به این حالت مرگ گفته می شود و برای همه موجودات زنده نیز قابل بسط به نظر می رسد. در سطح بالاتر مثلا هنگامی که ساقه گیاهی را می شکند، بخشی از سلول ها ارتباط خود را از دست می دهند و در نتیجه چرخه جذب انرژی متوقف شده و گیاه دیگر قادر به تغذیه، رشد و تولید مثل نخواهد بود. انسان هم از این قائده مستثنی نیست. بر خلاف تصور سنتی که مرگ جدا شدن روح از بدن است و هر لحظه که روح از بدن خارج شود فرد خواهد مرد هیچ کس به یک باره و بدون بر هم خورد فعالیت های حیاتی بدنش نمی میرد.

برای اطلاعات بیشتر:
- پیدایش جهان
- جستار فرگشت

عمق هراسناک آلودگی، جان مرا نیز به عفونت می کشانید. گوشه ای شاید در تاریکی، بیرحمانه انتظارم را می کشید. و قامت من آهسته آهسته خمیده می شد و قدم هایم سنگیم. کور سوی نوری به ناگاه از دور نمایان گشت. کم سو تر از آن بود که امیدی در دل افروزد اما، دستانی نامرئی شاید مرا به سویش کشانید. آهسته گذشتم از کنار همه ی دردکشان تا به دروازه شهر رسیدم. کوره راهی باریک و فرسوده رو به جنگلی تیره آنسوی دروازه کشیده شده بود. پشت جنگل انبوه، کوهستانی بلند با قله های برف گرفته. آنسوی کوه ها، آسمان آبی؛ بی گمان آن سوی کوه ها جنگلی سبز آرمیده، نه چنین تیره و خشک. و به همسایگیش شهری باید، آباد. نه چنین ویرانه؛ مرد نیمه جانی بر راه با ته مانده توانش، بدن خونین خود را از جنگل به سوی شهر بر زمین می کشید. مشعلی بر دست داشت کم توانتر از خود. پیشتر رفتم، و مجاورش بر زمین نشستم. پاهای به خار نشسته اش غرق خون بود و رمقی در بدن نداشت، چهره اش سراسر خراش. سر فراز آورد و چندی چنان عمیق به من نگریست که لحظه ای نور نگاهش تا عمق جانم را روشن نمود. پس دست دراز کرد و مشعل را به من نزدیک کرد. اما پیش از آنکه حرفی بزند جان سپرد. من بر آستان راهی پر گزند، مردی جان سپرده بر راه و مشعلی رو به خاموشی بر زمین. پشت سر، سراسر تیره روزی. از کجا می آمد این مسافر خسته ؟ شاید از آن سوی کوه های بلند. از آنجا که آسمانش آبیست و جنگلی سبز و شهری آباد دارد. چرا آن آرامش را به رنج دردناک این سفر فروخته ؟ این راهِ رفتن است، نه آمدن. و آن نگاه، پیش از خاموش شدن؟ و آن مشعل، پیش از فرو افتادن ؟ نگاهم به سوی مشعل روان شد. هنوز روشن بود و می سوخت. شعله اش گویی آهسته به جانم سرایت می کرد و تردید را هر لحظه بیشتر می سوزانید. در میان شعله ها، دردمندی از شهر ویران را دیدم که برخاست و از دروازه گذشت و از جنگ و کوه و به آسمان آبی رسید. اما دردش پشت کوه و جنگل و دروازه شهر او را صدا می زد. پس مشعلی به دست گرفت و سوی دردش روان شد، تا به آتش کشاندش. از کوه های برفگیر فرو شد و از جنگل تاریک گذشت. افسوس، بر آستان دروازه شهر اما جان سپرد. شعله اش هنوز می سوخت و نفیر دردش شنیده می شد. درد مسافر، درد مردم شهر و دردی آشنا از جنس خود من.

نا تمام ...

(انقدر سیاه بود که خودم توش موندم ... )

۲

سه ره پیداست

نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر

حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر

نخستین : راه نوش و راحت و شادی

به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادی

دو دیگر : راه نمیش ننگ ، نیمش نام

اگر سر بر کنی غوغا ، و گر دم در کشی آرام

سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام

 ۳

ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم

تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم

تو را ای کهن پیر جاوید برنا

تو را ای گرانمایه دیرینه ایران

* Johann Bernoulli

دوستان قدیمی، رفاقتی به جا مانده از دوران فراموش نشدنی دانشجویی. صبح سردی بود اما دیدار دوباره رفقا بعد از سالها، دلگرمی بود. به طرف دانشگاه پلی تکنیک قدم می زدیم و خاطراتمان را مرور می کردیم، هنوز سه ساعت تا شروع آزمون وقت بود. از خدمت سربازی حرف زدیم و کار، از جور زمانه و جفای یار، از زمین و زمان. خیلی زود سه ساعت رو به پایان بود و ما هم نزدیک دانشگاه بودیم. نوشته ای روی دیوار آجری با اسپری مشکی از نظرم گذشت: « ... جز زنجیر چیزی برای از دست دادن نداریم ...»

-         حواست کجاست ؟

-         هیچی، همینجا ...

بالاخره به سر در دانشگاه رسیدیم. گفتم عجب ماجرایی داشت این دانشگاه و رئیس جمهور مهرورزمان. سری به درد تکان داد و گفت :

-         آره، فقط می خوان ابراز وجود کنند. عکس آتیس زدن، دوربین شکستن. که چی ؟ عادت کردن به مخالفت الکی ...

داشت ادامه می داد، صدایش می آمد اما من چیزی از بقیه اش متوجه نشدم. گنگ بود و بیگانه. سوز سرما روی گونه ام دوید. سری به درد تکان دادم و وداع. تا چند سال دیگر؟ نمی دانم ...

روایت دوم:

کتاب قطور مرجع سوالات آزمون کارشناسی روی میز همکارم بود. یکی از صفحات میانی کتاب را باز کردم، سوالات معارف اسلامی. آمده بود :

اومانیسم (انسان مداری) به چه معناست ؟

و گزینه درست این بود : سلب مسئولیت از انسان !!!

<یک دقیقه سکوت> به احترام جنازه  لجن مال شده دانش

<یک دقیقه سکوت> برای درک عمق سیاهی جهل

<یک دقیقه سکوت> برای تاسف خوردن و کنترل خشم ازاین دشنام که " تو یک احمقی "

پس از تصویب قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر تحریم ایران، موج جدیدی از واکنش ها در محافل سیاسی داخلی و خارجی آغاز شد که جهت گیری های مختلفی را شامل می شود. دولت ایران با تداوم شیوه قلدرمنشانه اعلام کرد قصد تکمیل و راه اندازی ۳۰۰۰ دستگاه سانتریفیوژ را دارد. در مجلس ضمن تصویب طرح الزام دولت به تجديد نظر در همکاری با آژانس انرژی اتمی بر سرعت بخشيدن به برنامه های هسته ای تاکید شد. شورای عالی امنيت ملی، کميته ای برای بررسی کاهش سطح روابط با آژانس بين المللی انرژی اتمی تشکيل داد. در حالی که کشورهای زیادی به نوعی از این قطع نامه علیه ایران استقبال کردند و خواستار برخورد منطقی ایران با این قضیه شدند، مسئولین رده بالای کشور این قطع نامه را حداقل در ظاهر بی اعتبار دانسته اند. از طرفی خبرهای حاکی از تحولاتی در حوزه اقتصادی، مانند بالا رفته نرخ ریسک سرمایه گذاری و قطع ارائه تسهیلات از طرف بانک های بزرگ دنیا به ایران شنیده می شود که قطعا این روند منفی به سرعت رو به افزایش است. رسانه های داخلی نیز همچون همیشه نقش هدایت اذهان عمومی را به آنجا که باید (!) به خوبی ایفا می کنند. و حاصل آنکه عامه مردم، دردها و زنجیرها و چشم بند هایشان را در فراموشی «باغ مظفر» گم کرده اند. گروهی از تحلیل گران غیر وابسته هم سعی در روشنگری دارند که مردم را نباید فریب داد و از عواقب این اوضاع بایستی ترسید و کاری کرد. درحالی که اهل اقتصاد «گرانترین نوروز» را پیش بینی کرده اند در تیتر روزنامه های چاپ خارج می خوانیم : «ایران دنیا را با سلاح نفت تهدید می کند.» اما گرگ های باران دیده می گویند جای نگرانی نیست. به وقتش پشتوانه های مالی تزریق خواهد شد. فقر ما از نداری نیست، لازم است فقیر باشیم.

تهدید

ایران پیشنهاد تشکیل ارتش واحد اسلامی داد. البته پیشنهاد تازه ای نبود، پیش از این، ایران بارها آمادگی خود را جهت اجرای رزمایش مشترک با کشورهای مسلمان داده بود اما هیچ کس حاضر نشده با این «پسر بد خاور میانه» همبازی شود. البته به ظاهر، وگرنه خدا سایه ایران را از سر نیروهای حذب الله و غیره کم نکند. جالب اینجاست که در این پیشنهاد برای تشکیل ارتش واحد اسلامی از کشورهای لبنان، سوریه، عراق و پاکستان نام برده شده که اتفاقا همگی شیعه و به نوعی درگیر هستند. باید دید ایران با این پشتکاری که برای ادامه فعالیت های هسته ای از خود نشان می دهد و از پرداخت بهای سنگین آن نیز کوچکترین باکی ندارد، چه زمان این جمله را خواهیم شنید که : «اگر چين، هند، پاکستان، کره شمالی و اسرائيل حق دارند بمب اتمی داشته باشند، ما هم داریم!» بنظر خیلی دور نیست.

صلح

فوتبالیست های فلسطینی و اسرائیلی روز ۲۷ دسامبر در کنار هم، مقابل یک تیم اسپانیایی «بازی صلح» برگزار کردنند. در این بازی که 35 هزار تماشاگر از نزدیک شاهد آن بودند، بازیکنان فلسطین و تیم ملی اسرائیل دوش به دوش هم در قالب یک تیم واحد وارد زمین شدند. میشل پلاتینی اسطوره بزرگ فوتبال جهان به طور افتخاری ضربه شروع این مسابقه را زد و «نوآ» خواننده اسرائیلی پیش از شروع بازی اجرای برنامه کرد.   همچنین ۱۵۰۰ کودک واژه صلح روی رای زمین مسابقه ساختند. در پایان، تیم منتخب فلسطین و اسرائیل ۳ بر یک از حریف خود شکست خورد.  بی حکمت نیست چند وقتی از شنیدن آمار خون دماغ شدگان فلسطینی از رسانه ملی محرومیم.

«شــاملـــــــو»

نوشته زنده ياد صادق هدايت

سه نامه از خبرنگار مجله «المنجلاب» که همراه کاروان" بعثة الاسلامیه" بوده و گزارش روزانه آن را می نوشته به دست آمده که از عربی ترجمه می شود:

مابقی در ادامه مطلب ...

در نظام اعتقادی سنتی اغلب، میزان تعصب نسبت مستقیمی با  جهل دارد. در میان میلیون ها نفر از پیروان ادیان کهن، بنظر بیش از 99 درصد حتی اطلاعات کافی در مورد مکتبی که به آن منتسب هستند ندارند، چه رسد به مکاتب دیگر موجود. در کشور ما طبق آمار منتشره 98 درصد از مردم مسلمان و 89 در صد شیعه هستند. این فراگیری و کثرت پیروان یک مکتب اعتقادی در منطقه جغرافیایی خاص اغلب باعث ایجاد حس اطمینان کاذب در فرد می گردد بطوری که بیشتر هموطنان مسلمان در مسائل مذهبی افرادی معتقد و در بحث های اعتقادی، متعصب ظاهر می شوند، در حالی که به جرات می توان گفت حتی 10 درصد از آنها معنی قرآن را نخوانده اند. ضمن اینکه همین حس اطمینان که از تصور فراگیری یک عقیده حاصل میشود نیز تکیه گاه محکمی نیست. 90 درصد مسلمانان اهل تسنن هستند و 10 درصد باقیمانده را فرقه های تشیع، تصوف، جعفری، شافعی، حنفی ، مالکی، حنبلی، امامیه، اسماعیلیه، اشاعره، معتزله، مرجئه، خوارج و ... تشکیل میدهند. و این در حالیست که سهم اسلام از اعتقادات مردم جهان تنها 21 درصد است. گویی زبانزد "کافر همه را به کیش خود پندارد" بیش از حد تصور به واقعیت نزدیک است. در کشور ما به دلیل سانسور شدید و بمباران های بی امان اعتقادی حتی تصور وجود تفکری متفاوت با آنچه ما به آن معتقدیم، محال است. غافل از اینکه 100 ها نوع مکتب فکری و فلسفی وجود دارد که حتی نامشان را نیز نشنیده ایم. مانند : اهل حق، بابی‌گری، بهائی‌گری، بوداگرایی، جائین‌گرایی، دائوگرایی، دانش‌شناسی (ساینتولوژی)، دروزگرایی، آیین ذن، راستافاری‌گرایی، مزدیسنا/دین زرتشت، سیک‌گرایی، شیطان‌پرستی، کیش کنفوسیوس، مانی‌گری، مهرپرستی، مورمونیسم، هندوگرایی، ویکا، یزیدیان، یهودیگری، اثبات‌گرایی منطقی، اثبات‌گرایی، آرمانگرایی، افلاطونگرایی نو، افلاطونگرایی، انسانگرایی، پدیدارشناسی، پساساختارگرایی، پوچ‌گرایی، تجربه‌گرایی، جبرگرایی، خردگرایی، رواقی‌گری، ساختارشکنی، ساختارگرایی، سودمندگرایی، شک‌گرایی، فراانسان‌باوری، فلسفه اصلاحگرا، پیشاسُقراطی، فلسفه تحلیلی، فلسفه زبان متعارف، پسانوین، کاربردگرایی، ماتریالیسم دیالکتیک، مادی‌گرایی، مُدَرسی‌گری، نسبی‌گرایی، نظریه انتقادی، هرمنوتیک، هستی‌گرایی، هگلی‌گرایی و ...

محرمانـــــــــــه، شناخت اندیشه های نو و بازاندیشی باور های کهنه خواهد بود.