پس از تصویب قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر تحریم ایران، موج جدیدی از واکنش ها در محافل سیاسی داخلی و خارجی آغاز شد که جهت گیری های مختلفی را شامل می شود. دولت ایران با تداوم شیوه قلدرمنشانه اعلام کرد قصد تکمیل و راه اندازی ۳۰۰۰ دستگاه سانتریفیوژ را دارد. در مجلس ضمن تصویب طرح الزام دولت به تجديد نظر در همکاری با آژانس انرژی اتمی بر سرعت بخشيدن به برنامه های هسته ای تاکید شد. شورای عالی امنيت ملی، کميته ای برای بررسی کاهش سطح روابط با آژانس بين المللی انرژی اتمی تشکيل داد. در حالی که کشورهای زیادی به نوعی از این قطع نامه علیه ایران استقبال کردند و خواستار برخورد منطقی ایران با این قضیه شدند، مسئولین رده بالای کشور این قطع نامه را حداقل در ظاهر بی اعتبار دانسته اند. از طرفی خبرهای حاکی از تحولاتی در حوزه اقتصادی، مانند بالا رفته نرخ ریسک سرمایه گذاری و قطع ارائه تسهیلات از طرف بانک های بزرگ دنیا به ایران شنیده می شود که قطعا این روند منفی به سرعت رو به افزایش است. رسانه های داخلی نیز همچون همیشه نقش هدایت اذهان عمومی را به آنجا که باید (!) به خوبی ایفا می کنند. و حاصل آنکه عامه مردم، دردها و زنجیرها و چشم بند هایشان را در فراموشی «باغ مظفر» گم کرده اند. گروهی از تحلیل گران غیر وابسته هم سعی در روشنگری دارند که مردم را نباید فریب داد و از عواقب این اوضاع بایستی ترسید و کاری کرد. درحالی که اهل اقتصاد «گرانترین نوروز» را پیش بینی کرده اند در تیتر روزنامه های چاپ خارج می خوانیم : «ایران دنیا را با سلاح نفت تهدید می کند.» اما گرگ های باران دیده می گویند جای نگرانی نیست. به وقتش پشتوانه های مالی تزریق خواهد شد. فقر ما از نداری نیست، لازم است فقیر باشیم.

تهدید

ایران پیشنهاد تشکیل ارتش واحد اسلامی داد. البته پیشنهاد تازه ای نبود، پیش از این، ایران بارها آمادگی خود را جهت اجرای رزمایش مشترک با کشورهای مسلمان داده بود اما هیچ کس حاضر نشده با این «پسر بد خاور میانه» همبازی شود. البته به ظاهر، وگرنه خدا سایه ایران را از سر نیروهای حذب الله و غیره کم نکند. جالب اینجاست که در این پیشنهاد برای تشکیل ارتش واحد اسلامی از کشورهای لبنان، سوریه، عراق و پاکستان نام برده شده که اتفاقا همگی شیعه و به نوعی درگیر هستند. باید دید ایران با این پشتکاری که برای ادامه فعالیت های هسته ای از خود نشان می دهد و از پرداخت بهای سنگین آن نیز کوچکترین باکی ندارد، چه زمان این جمله را خواهیم شنید که : «اگر چين، هند، پاکستان، کره شمالی و اسرائيل حق دارند بمب اتمی داشته باشند، ما هم داریم!» بنظر خیلی دور نیست.

صلح

فوتبالیست های فلسطینی و اسرائیلی روز ۲۷ دسامبر در کنار هم، مقابل یک تیم اسپانیایی «بازی صلح» برگزار کردنند. در این بازی که 35 هزار تماشاگر از نزدیک شاهد آن بودند، بازیکنان فلسطین و تیم ملی اسرائیل دوش به دوش هم در قالب یک تیم واحد وارد زمین شدند. میشل پلاتینی اسطوره بزرگ فوتبال جهان به طور افتخاری ضربه شروع این مسابقه را زد و «نوآ» خواننده اسرائیلی پیش از شروع بازی اجرای برنامه کرد.   همچنین ۱۵۰۰ کودک واژه صلح روی رای زمین مسابقه ساختند. در پایان، تیم منتخب فلسطین و اسرائیل ۳ بر یک از حریف خود شکست خورد.  بی حکمت نیست چند وقتی از شنیدن آمار خون دماغ شدگان فلسطینی از رسانه ملی محرومیم.