امروز صبح در تاکسی به زندگی از دست رفته ام، به زمانی که فرصتی برای تعمق و تفکر داشتم می اندیشیدم. یاد نوشته های رسول نمازی افتادم در مورد منشور کوروش. منتقدانه به آنچه دست آویزی برای افتخار ماست نگریسته بود. آری هیچ چیز فرا انتقادی نیست. حکایت شاملو و شاهنامه، حکایت نیچه و لوح های کهنه، یا حتی حکایت مطهری و چهار شنبه سوری ...
جالب است که ما همواره سردمداران مبارزه با تحجر و ارتجاع هستیم اما اگر قدری به باور های خود بنگریم خواهیم دید خود نیز دچار همان جمودیم. روزی کسی خطاب به من گفت : به کجای این حشره (یعنی من!) بزنم که دردش بگیرد. راست می گفت ...
اگر عقيده مخالف، شما را عصبانی ميکند، نشانه آن است که شما ناخودآگاه ميدانيد که دليل مناسبی برای آنچه فکر ميکنيد، نداريد. (برتراند راسل)