توانایی ثبت و انتقال تجربه و
دانش نخستین گام بشر بدوی در راه بی پایان تمدن بود. انسان بدون آموختن و دانستن
به جانوری بی دست و پا بدل می گردد. نسل ما از نظر زمانی در مقطعی از تاریخ
قرار دارد که دانش بشر به میزان بسیار زیادی پیشرفت کرده بطوری که یک انسان با عمر
متوسط 70 سال اگر تمام عمرش را به کسب دانش اختصاص دهد، باز هم تنها بخش ناچیزی از
کل دانش بشری را می تواند بیاموزد. اکنون تنها کاری ما باید انجام بدهیم آموختن از
این دریای گسترده است. اگر آموختن بدانیم ...
آنچه که امروز گریبان ملت ما را گرفته عدم وجود علم و آگاهی
نیست. ریشه ی آموختن در ما سوزانده شده، وگر نه ما غنی ترین گنجینه های مفاهیم را
در اختیار داریم. اخلاق ایرانی، اندیشه ی ایرانی، داد و آزادگی ایرانی چنان ریشه
دار و ارزشمند است که یقین دارم می تواند با شکوه تمام سایه ی آرامش را بر غوغای
علوم و نظریات جدید بگستراند. هویت و محتوا اکتسابیست و آموختن می خواهد، پس بی
هویتی و بی محتوایی ملت ما از آموختن ندانستن است. اینکه ملت ما حافظه ی تاریخی ندارد نیز به
همین معناست. دریابیم این غنای تاریخی ایران را، پیر و مرشد ما (ایران) درس برای
آموزاندن بسیار دارد.
